ملکه شب

این آریا بخشی از اپرای �فلوت سحرآمیز� ( Die Zauberfl�te ) است که ولفگانگ آمادئوس موتزارت در سال ۱۷۹۱، تنها چند ماه پیش از مرگش، آن را ساخت.
این قطعه در پرده دوم اپرا اجرا می شود. ملکه شب، که شخصیتی شرور و در عین حال قدرتمند است، خنجری به دست دخترش �پامینا� می دهد و به او دستور می دهد که �ساراسترو� ( رقیب ملکه ) را به قتل برساند. او در این قطعه خشم و کینه عمیق خود را ابراز می کند و تهدید می کند که اگر پامینا این کار را نکند، او را برای همیشه طرد خواهد کرد.
این آریا به دلیل سطح دشواری فوق العاده اش برای خوانندگان �سوپرانو کولوراتورا� ( Coloratura Soprano ) معروف است:
نت های بسیار بالا: خواننده باید بتواند به نت �فا�ی بالای خط حامل ( F6 ) برسد که برای بسیاری از سوپرانوها مرز توانایی های صوتی است.
تکنیک های پیچیده: این قطعه پر از �استاکاتو�های سریع ( نت های منقطع و سریع ) است که شباهت زیادی به صدای فلوت یا اصواتی شبیه به خنجر زدن دارند. خواننده باید با دقتی جراحی گونه این نت ها را پشت سر هم اجرا کند.
موتزارت برای نشان دادن خشم ملکه، از ارکستراسیون قدرتمند و ضرب آهنگ های تند استفاده کرده است. لحظاتی که ملکه به نت های بسیار بالا می رسد، در واقع نمادی از اوج خشم و جنون اوست. تضاد بین لحن سرد و محاسبه گر ملکه و موسیقی پرخاشگرانه ارکستر، یکی از نبوغ های موتزارت در شخصیت پردازی موسیقایی است.
این آریا فراتر از دنیای اپرا رفته و در فرهنگ عامه هم حضور پررنگی دارد. صدای لرزان و در عین حال دقیقِ �ملکه شب� به نمادی از شخصیت های زن مقتدر و خطرناک در موسیقی کلاسیک تبدیل شده است. بسیاری از خوانندگان بزرگ تاریخ اپرا، مانند �ادیتا گروبروا� ( Edita Gruberov� ) یا �دیانا دامراو� ( Diana Damrau ) ، اجراهای خیره کننده ای از این قطعه داشته اند .