مظفر پنجدهی

همی به بینی آتش میان خاکستر
چو آفتاب که گیرد ز میغ تیره حجاب
چوروی دختر دوشیزہ کو خجل گردد
نقاب را برخ اندر کشد بوقت عتاب
زداغ فرقت آن چهره چولاله و گل
همی ز لاله و گل زرد بر کنم بگلاب
بدان نشان که بسیماب زرهمی گیرند
من از فراق تو گیرم همی بزر سیماب
شتاب وصل تو دارد مرا همی دلتنگ
درنگ هجر تو دارد مرا همی بشتاب
خمار خواب چرا در دلم فراوانست
اگر لب تو برنگ گلست و بوی شراب
بشب ز فرقت آن قامت چو قامت رمح
سنان شود مژۀ من ز بهر جستن خواب
گهی بگریم و باشم چو نرگس تو دژم
گهی بنالم و گردم چو سنبل تو بتاب
یاسمین را ستاید
نگاه کن تو بدان یاسمن شگفته بباغ
سرش به پیش در افگنده راست چون سر من
همی ببینی بویش چو بوی خوی نکو
چو سوزن آژده بر پشت دست دلبر من