مطره

لغت نامه دهخدا

( مطرة ) مطرة. [ م َطَ رَ ] ( ع اِ ) خوی و عادت. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ) ( از اقرب الموارد ) ( از محیطالمحیط ). ان تلک من فلان مطرة؛ ای عادة. ( از اقرب الموارد ). و رجوع به مَطِرَه شود. || خیک. || میانه حوض. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از اقرب الموارد ) ( از محیطالمحیط ) ( ناظم الاطباء ). || واحد مطر؛ یعنی یک باران. ( ناظم الاطباء ). و رجوع به معنی اول ماده بعد شود.
مطرة. [ م َ طِ رَ ] ( ع ص ) باران دار. ( از اقرب الموارد ) ( از محیطالمحیط ). || ( اِ ) خوی و عادت. ( از ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ) ( از محیطالمحیط ). و رجوع به مَطَرَة شود.
مطرة. [ م َ طِ رَ ] ( ع ص ) امراءة مطرة؛ زن لازم گیرنده مسواک و غسل و پاکی را. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از اقرب الموارد ) ( از محیطالمحیط ). زن بسیار مسواک کننده و خوشبوی ، هر چند که بوی خوش بکار نبرد. ( از ذیل اقرب الموارد ).

فرهنگ فارسی

امراه مطره زن لازم گیرنده مسواک و غسل و پاکی را .

پیشنهاد کاربران

مطره واژه ای عربی و برگرفته از واژه سریانی �maṭarta� به معنای مشک آب یا کیسه پول می باشد .
این واژه عربی در زبان ترکی استانبولی ( Matara ) به معنای فلاسک کاربرد دارد .