مردان بدون زنان

کتاب مردان در برابر زنان ( ۱۳۸۳؛ نگارش: تابستان ۱۳۵۷ ) رمانی از شهرنوش پارسی پور ( ۲۸ بهمن ۱۳۲۴ –۱۲ تیر ۱۴۰۵ ) است. مکان و زمان وقوع: تهران؛ اوایل دهه ی ۱۳۵۰.
داستان از آن جا شروع می شود که مردی به نام احمد یک آپارتمان دو خوابه می خرد و همین اتفاق دلیل آغاز فصلی جدید در زندگی اش می شود. احمد که شخصیتی درونگراست و آدم های اطرافش محدود می شوند به چند هم کار و �شمسی� که نقش معشوقه و هم سر و مادر و خواهر را یک تنه ایفا می کند، با خرید خانه ابتدا از سر اجبار و رفته رفته به اختیار روابط دوستانه ی قدیمی اش را تازه می کند و آدم های جدیدی وارد زندگی اش می شوند. شخصیت کلیدی دیگری که در داستان است �چیچینی� دختر نوزده ساله ای است که به لحاظ شخصیتی نقطه ی مقابل شمسی است. شمسی زنی آرام که وجه مادرانه ی پر رنگی دارد و چیچینی دختری پر سر و صدا و سرشار از زندگی. شاید شمسی و چیچینی در واقع دو وجه شخصیتی یک زن را نشان بد هند. یعنی هر زن در خود هم آن مادر فداکار و رنج کشیده را دارد و هم آن دخترکی که می خواهد سبک سرانه همه چیزی رابیازماید. من خیال می کنم این دو رکن تا همیشه در زن باقی می ماند و مرور زمان تنها باعث می شود زن در گیر و دار زندگی آن را فراموش کند. زن پارسی پور زنی اجتماعی و مبارز است. و این سرکشی نه در کلام که در عمل خودش را نشان می دهد. ماجرای چاقو خوردن �حسین� و برخورد شمسی با این قضیه و روح جستجوگر چیچینی که در سئوالات بی پایانش متبلور می شود، نشان از همین امر دارد. اما در مقابل این دو زن ما راوی را می بینیم که شخصیتی محتاط و فرصت طلب دارد. در طول داستان و با ماجراهایی که احمد برای ما بازگو می کند، می فهمیم او هر ارتباطی را با یک برنامه ریزی قبلی و در واقع با در نظر گرفتن منافع شخصی اش شروع می کند. تنها در مورد رابطه اش با حسین است که همیشه مغلوب است و تمایلش برای فاصله گرفتن از او هم به همین دلیل است. حتا آغاز ارتباطش با چیچینی هم تحت تاثیر جوانی و زیبایی او و رفته رفته برای فرار از تنهایی غریبی که دچارش است، می باشد. یعنی احمد همیشه گیرنده است و نه دهنده. نکته ی درخشان این رمان به حاشیه رفتن آرام آرام شمسی با آمدن چیچینی است که بسیار با منطق وقایع داستان جور درمی آید
... [مشاهده متن کامل]

منابع

• https://ketabdarkhaneh2.blogfa.com/post/100