مدیریت راهبردی

مدیریت راهبردی یا مدیریت استراتژیک یک تجزیه و تحلیل در خصوص مسایل مهم و برجستهٔ سازمان است که توسط راهبران ارشد سازمان به نمایندگی از مالکان، به منظور کنترل منابع در محیط های خارج از سازمان، گرفته می شود. [ ۱] این فرایند شامل مشخص کردن ماموریت، چشم انداز، دارایی های سازمان و توسعه برنامه های و سیاست سازمان های سازمان و همهٔ فعالیت هایی که برای نیل به آنها نیاز است، نیز می شود.
در کنار مدیریت راهبردی پروسه معمولاً یک سیستم کارت امتیازی متوازن نیز به منظور ارزیابی عملکرد سازمان در نیل به اهداف مدیریت راهبردی نیز دیده می شود.
مطالعات اخیر و بزرگان علم مدیریت از این نظریه حمایت می کنند که استراتژی نیاز دارد که با حضور همهٔ سهام داران و ذینفعان شروع شود و از یک سامانهٔ بومی شدهٔ کارت امتیازی متوازن استفاده کند که شامل همهٔ این سهام داران بشود.
مدیریت راهبردی یک رده از فعالیت های مدیریتی است که مقوله اهداف کلان ( به انگلیسی: گل ) و تاکتیک در سازمان می پردازد. مدیریت استراتژیک یک جهت دهی کلی برای سازمان می سازد که ارتباط خیلی نزدیکی نیز با مقولهٔ رفتار سازمانی دارد. در علم راهبری کسب و کار ( به انگلیسی: MBA ) به مدیریت راهبردی پایداری راهبرد ( به انگلیسی: strategic consistency ) نیز گفته می شود. پایداری راهبرد به مقوله راهبردهای سازمانی در قبال محیط بیرونی می پردازد.
مدیریت استراتژیک شامل تیم مدیریتی و احتمالاً مدیران ارشد ( به انگلیسی: Board of Directors ) و سایر سهامداران ( به انگلیسی: stakeholder ( corporate ) ، stakeholder ) خواهد بود.
مدیریت راهبردی یک فرایند دایمی است که ارزیابی و کنترل می کند: کسب و کار و صنعت هایی را که شرکت در آنها وارد شده است؛ بررسی رقیبان و تنظیم اهداف ( به انگلیسی: goal ) و راهبردها برای ملاحظهٔ همهٔ رقیبان موجود و احتمالی؛ و توصیف راهبردها به صورت سالانه یا فصلی و تعیین اینکه چگونه پیاده شوند و چگونه پیروز خواهند شد یا اینکه کی نیاز به بازنگری دارند تا با رقیبان جدید، شرایط اقتصادی تازه و تکنولوژی جدید یا محیط های اجتماعی اقتصادی سیاسی، سازگار شوند[ ۲] [ ۳]
مدیریت استراتژیک ابتدا با تحلیل مسائل پیرامون محیط داخلی و خارجی سازمان، شکل می گیرد و پس از پیشنهاد استراتژی ها و راهبردهای ممکن و تحلیل آنها، یک یا چند راهبرد بهینه انتخاب می شود.