لینگا

نحوة پرستش �لینگا� ( آلت مردانه ) نیز بدین صورت است که بعضی ها آنرا با آب و یا شیر، پاک و استحمام می کنند، دیگران آنرا لمس کرده، بعضی ها روغنهای خوشبویی به آن مالیده، بعضی آنرا با گلهای تزئینی زینت می کنند و عده ای نیز نذورات خود برای آنرا به کاهن ( روحانی ) معبد می دهند. این لینگا در یک یونی، که محل خاصی است قرار داده شده است. بالای آن نیز یک مخزن طلایی قرار داده اند تا دایماً قطرات آب روی لینگام ( آلت مردانه ) چکیده و آنرا مرطوب نگه دارد. این آب را بعداً جمع کرده و به عنوان ( آبی مقدس ) بین زایرین معبد تقسیم می کنند که حالت ( دارو ) باروری را دارد. استفاده از مخازن و یا حوضچه های مصنوعی آب در بیرون از معابد که راه پله هایی در کنار آنها تعبیه شده که شخص نیایشگر از طریق آنها به داخل حوضچه رفته و قبل از زیارت معبد خود را تطهیر می کند. در بعضی از اجتماعات و محلّات شیوایی، داماد مجسمه ای طلایی از این لینگا و یا آلت تناسلی مردانه را که روی زنجیری از طلا نصب شده به گردن عروس می اندازد که او هم هرگز به هیچ دلیلی آنرا از خود جدا نمی سازد.
تمثال لینگا یا آلت تناسلی مردانه همچنین در نمازخانه منازل مسکونی نیز یافت می شود و نمونه های نسبتاً بدتراشیده شدة آن نیز در کنار جاده های روستایی و یا راههای کوهستانی به چشم می خورد. در مذهب شیوا پرستی که همان آلت پرستی است تعدادی فرقه ها ( گروههای ) فرعی نیز وجود دارد. پیروان این آئین همواره یک لینگام کوچک سنگی ( آلت ) را که در یک جعبة نقره ای قرار داده شده با خود حمل می کنند.
در خرابه های شهرهای هند هزاران مجسمه و نمونة آلات تناسلی پیدا شده است که به صورت اولین تمثال و یا مجسمه برای پرستش و نیایش شیوا در آمده است. در تمام معابد شیوایی، در نقطة مرکزی معبد که مقدسترین مکانهای مقدس معبد می باشد مجسمه ای از یک آلت تناسلی قرار داده شده است ( کتابخانه مجازی الفبا )

از جمله بتخانه ی بزرگ و با شکوه که به افتخار لینگا و برای پرستش آن بنا کرده بودند ، معبد سومَنات ( Somanātha ) است . ثروت هنگفت و خیال انگیز آن بتخانه که چهارده گنبد طلا داشت ، سلطان محمود غزنوی را تحریک کرد تا به سال 416 هجری قمری به سوی آن لشکر کشد و خزائن انباشته از زر و سیم و جواهرات گرانبهای آن را تاراج کند .
رجوع شود به ( توفیقی ، حسین ، آشنایی با ادیان بزرگ ، 1398: 35 )