لبخندهای یک شب تابستانی

فیلم در ظاهر یک کمدی رمانتیک آریستوکراتیک است؛ شبیه به آثار کلاسیک شکسپیر نویسند شهیر انگلیسی یا کمدی های نویسندگان قرن نوزدهم اما برگمان این قالب را می گیرد و با ظرافتی خاص، آن را تبدیل به اثری گزنده و روان شناختی می کند.
شادی فیلم همواره آمیخته با تلخی است. شخصیت ها می خندند، اما اغلب از سر عصبانیت یا درماندگی.
آیا عشق واقعی است، یا فقط نتیجه نیاز جنسی، خیال پردازی و حسادت است؟
برگمان پاسخ قطعی به این پرسش نمی دهد، اما چیزی که روشن است این است که عشق ناپایدار است، بی رحم است، اما نبودنش جهان و زندگی را سردتر و بی معناتر می کند.
شخصیت ها مدام در تلاش هستند جای درستی برای احساساتشان پیدا کنند، اما همواره سرگردان می شوند. این سرگردانی نیز درون مایه برگمانی است.
همه شخصیت ها از نوعی نابالغی رنج می برندو شب تابستانی، شبی است که این نابالغی آشکار و اصلاح می شود. تا پایان فیلم، کسی به چیزی که می خواهد نمی رسد، اما به چیزی که نیاز دارد نزدیک تر می شود.
فردریک و آنه :فردریک میل به رابطه جنسی دارد، اما خودش را مهار می کند و آنه از نظر جنسی نابالغ و ناآگاه است.
برگمان این رابطه را نه اخلاقی می داند نه غیراخلاقی؛آن را غیرواقعی می داند. ازدواجی که سکس در آن سرکوب شده، به پوچی، حسادت و ریا ختم می شود.
دزیره: رابطه جنسی به عنوان آگاهی او با سکس قدرت تولید می کند، نه وابستگیبرای او، رابطه جنسی راهی است برای حفظ استقلال مدیریت مردان و حتی نوعی مراقبت عاطفی به همین دلیل، دزیره از نظر اخلاقی پاک تر از دیگران جلوه می کند، با اینکه از نظر عرف آزادتر است.
کنت مالکوم :در رابطه ی او با همسرش رابطه جنسی ابزاری برای تثبیت مردانگی زخمی شده حسادت دائمی، جای میل واقعی را گرفته او بیشتر می خواهد مطمئن شود زن مال اوست تا اینکه با او ارتباط برقرار کندبرگمان این نوع میل را کودکانه و خطرناک نشان می دهد.
شارلوت: از بدنش استفاده می کند تا تحقیر را جبران کند قدرت از دست رفته را بازپس بگیردرابطه جنسی برای او واکنش است، نه انتخاب به همین دلیل هم آرامش نمی آورد.