لالایی های کردستان

لالایی های کردستان
لالا لالا گُل گردو
بابات رفته ردِ اردو
لالا لالا گُلِ پونه
که دنیا بی تو زندونه
لالا لالا گُل آبی
بابا رفته صید ماهی
لالایی های فارسی، بخش عمده ای از ادبیّات شفاهی سرزمین ماست که در کنار افسانه ها و قصه های عامیانه بعنوان گونه ای از ادبیّات کودکان، در گذشته کاربرد بسیار داشته است. مادران هنگام خواباندن فرزندان خود با خواندن لالایی، فضایی سرشار از عاطفه می آفریدند و ضمن آرامش بخشیدن به کودک، نرم نرمک او را از عالم بیداری به دنیای رنگین خواب فرو می بردند. پیشینه استفاده از لالایی ها به درستی مشخّص نیست، امّا شواهد موجود حاکی از آن است که در روزگاران گذشته، برای محافظت از کودکان در برابر سرما و گرما و گزند حشرات و جانوران وحشی، آنان را در نوعی گهواره موسوم به نَنو، می خوابانیده اند. لالایی ها درکنار همین ننوها و از اعماق روح و جانِ مادران، پدران و دایه های مهربان پدید آمده اند و بی سبب نیست که واژه لالایی، کلمه مادر و محبّت ها و نوازشهای مادرانه را در ذهن تداعی میکند. این پیوند جدایی ناپذیر، در کلام شیرین استاد شهریار اینگونه توصیف شده است:
... [مشاهده متن کامل]