لاریجان

پیشوند لاری در پشت پرده ی ظاهر حروفی خود در ردیف حروف الفبای فارسی حامل تصویر عددی زیر میباشد: ۲۷ ۱ ۱۲ ۳۲ با جمع عددی ۷۲ با تلفظ دو و هفت یا هفت و دو برابر با ۹ و با جمع رقمی ۱۸ با تلفظ هشت و یک یا یک و هشت مساوی با ۹ و حاصل این دو نوع عمل جمع در کنار هم بصورت زوج عددی ۹۹ برابر با تعداد نام های پروردگار مرحوم حاجی آقا محمّد، مندرج در قرآن و الله اسم اعظم در بین آنها و شاید هم به تعداد دانه های تسبیح برای ذکر آن اسماء.
چهار حرف لارج در ردیف حروف الفبای فارسی به ترتیب معادل اعداد ۲۷ ۱ ۱۲ ۶ میباشند، با جمع عددی ۴۶ با تلفظ شش و چهار یا چهار و شش برابر با ده و با جمع رقمی ۱۹ با تلفظ نُه و یک یا یک و نُه مساوی با ده و حاصل این دو نوع جمع در کنار هم بصورت زوج عددی ۱۰۱۰ و بهمراه حرف ی و پسوند جان به شکل؛ ۱۰۱۰ی جان به معنای جان های دهگانه، یکی برای هرکدام از زنان و دیگری برای هرکدام از مردان دنیوی ( از نوزاد و کودک و نوجوان گرفته تا سالخوردگان و کهنسالان و دوران دیدگان روزگاران ) مشتمل بر ۵ جان زنانه و ملکهانه و ۵ جان مردانه و شاهانه، جملگی خودی و چهل ساله و غیر بیگانه از هم، ملکوتی یا آسمانی، پاراپارادیزی، فرافردوسی یا بهشت برینی و جاودانه.
لذا این واژه به احتمال قوی یا قریب به یقین از طریق بازی کردن با حروف و اعداد ساخته شده و از دیدگاه واژه سازان ماهر و خبره در میدان ناپیدای بازی کابلا با مرجعیت غیبی و نامعلوم، اشاره به دهگان های ملکوتی یا آسمانی هرکدام از افراد انسانی داشته، یکی دنیوی و نُه تا غیبی.
خود من به جان های انفرادی موجودات زنده باور ندارم بلکه به نفوس مجرد یا من های افراد انسانی ( منجمله نباتی و حیوانی ) از جنس نفس یا من مطلق، واحد، بیکران و بینهایت خدای حقیقی و واقعی ( و نه خدای کلمه ای دینی با الفاظ و نام های گوناگون در زبان های مختلف بشری که فقط در زبان و خط از موجودیت برخوردار ست و در خارج از آنها هیچگونه مصداق و مثال بیرونی ندارد، به این معنا که از هیچ نوع موجودیت دیگری چه عینی و چه غیبی برخوردار نمیباشد و درست به همین علت و دلیل کلیه سعی ها و کوشش های برهانی و استدلالی انسان در اثبات وجود این نوع خدا در اعصار گذشته و حال و آینده همیشه با شکست مواجه بوده و هست و خواهد بود ) و نه از نفس یک موجود خیالی - اوهامی تحت نام آدم ملقب به ابوالبشر؛ بابای باغچه ی بهشتی حضرات نوآه یا نوح؛ آبراهام یا ابراهیم؛ موسا یا موسی؛ ایسا یا عیسی و موهّم عاد ( آد: آ۱۰ ) یا محمّد.
از دیدگاه واژه سازان، هیچکدام از ما افراد انسانی از نسل آدم و آدمه ی تورائی یا بابا آدم و ننه حوای ادیان ابراهیمی یعنی یهودیت و مسیحیت و اسلام، نبوده و نمیباشیم.

که همان �شورج� و �ونداشورج� است ) ذکر کرده است. واژهٔ �لارج� معرب است و حرف �ج� در آن نقش پسوند مکانی دارد، مشابه واژه هایی مانند �روینج� و �ورگاویج�. در �لارز� و �شرز� این �ج� به �ز� تبدیل و معرب شده است. به مرور زمان �لارج� به �لاریجان� تبدیل شده است.

داشته باشد که به معنی �محل یا زمین� به کار می رفته است. در زبان های مازندرانی و گیلکی نیز �بیجار� به معنی �زمین شالی و زراعی� از همین ریشه آمده است. پسوند �ـان� نیز مانند بسیاری از نام های جغرافیایی ایرانی ( مانند ایران، گیلان، طبرستان ) ، نشانگر مکان و سرزمین است. بر این اساس، �لار ویجه ان� یا �لار بیجار ان� را می توان به معنای �سرزمین رودها یا کشتزارها� یا �محل کشت زار� دانست.