قاچاقی
/qACAqi/
مترادف قاچاقی: غیرقانونی، دزدکی ، علنی
متضاد قاچاقی: قانونی
معنی انگلیسی:
فرهنگ فارسی
مترادف ها
غیر مجاز، قاچاقی
قاچاقی، داروی بدون نسخه و غیر مجاز
پیشنهاد کاربران
منبع. عکس فرهنگ ریشه شناختی زبان فارسی دکتر محمد حسن دوست
واژه ی قاچاقی از ریشه ی واژه ی قاچاق هست. خود واژه ی قاچاق از ریشه ی واژه ی کوچ هست.
واژه �کوچ� به معنای �کوچیدن� و �کوچ� به معنای �خانواده/همسر�، دو ریشهٔ کاملاً جدا از هم هستند و کوچ امروزی ریشه در فارسی میانه دارد، نه ترکی.
... [مشاهده متن کامل]
در اینجا دو روایت اصلی وجود دارد:
� ( ریشه ایرانی ) : �کوچ� امروزی ریشه در فارسی کهن دارد. واژه �قاچاق� از همین ریشه است و ریشه آن به اوستایی ( kuča - ) ، پهلوی ( kuč ) و سانسکریت ( kuc ) می رسد.
به نظر می رسد با استناد به شواهد ریشه شناختی در زبان های ایرانی باستان، استوارتر باشد.
اما در مورد �کوچ� به معنای خانواده/همسر، این واژه کاملاً متفاوت است. در فارسی میانه، �kōč� به معنای �یار، یاور� بوده که با معنای �خانواده/همسر� در فارسی نو ارتباط دارد. این دو معنا ریشه ای جدا از �کوچیدن� دارند و نباید با هم اشتباه گرفته شوند.
پس �کوچیدن� امروزی، بر اساس شواهد، ریشه در فارسی میانه دارد و �کوچ� به معنای خانواده/همسر نیز ریشه ای مستقل اما کهن در همین زبان دارد.
زبان های ترکی�در چند مرحله بر�زبان فارسی�تأثیر گذاشته است. نخستین تأثیر زبان ترکی بر پارسی، در زمان حضور سربازان تُرک در ارتش�سامانیان�روی داد. پس از آن، در زمان فرمان روایی�غزنویان، �سلجوقیان�و پس از�حملهٔ مغول، تعداد بیشتری�وام واژهٔ�ترکی به زبان فارسی راه یافت؛ اما بیشترین راه یابی واژه های ترکی به زبان فارسی در زمان فرمانروایی�صفویان، که ترکمانان�قزلباش�در تأسیس آن نقش اساسی داشتند، و�قاجاریان�بر ایران بود.
• منابع ها. تاریخ ادبیات ایران، ذبیح الله صفا، خلاصه ج. اول و دوم، انتشارات ققنوس، ۱۳۷۴
• تاریخ ادبیات ایران، ذبیح الله صفا، خلاصه ج. سوم، انتشارات بدیهه، ۱۳۷۴
• حسن بیگ روملو، �احسن التواریخ� ( ۲ جلد ) ، به تصحیح�عبدالحسین نوایی، بنگاه ترجمه و نشر کتاب، ۱۳۴۹. ( مصحح در پایان جلد اول شرح مفصل و سودمندی از فهرست لغات�ترکی�و�مغولی�رایج در متون فارسی از سده هفتم به بعد را نوشته است )
• فرهنگ فارسی، محمد معین، انتشارات امیر کبیر، تهران، ۱۳۷۵
• غلط ننویسیم، ابوالحسن نجفی، مرکز نشر دانشگاهی، تهران، ۱۳۸۶
• فرهنگ کوچک زبان پهلوی، دیوید نیل مکنزی، ترجمه مهشید فخرایی، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ۱۳۷۹
واژه ی قاچاقی از ریشه ی واژه ی قاچاق هست. خود واژه ی قاچاق از ریشه ی واژه ی کوچ هست.
واژه �کوچ� به معنای �کوچیدن� و �کوچ� به معنای �خانواده/همسر�، دو ریشهٔ کاملاً جدا از هم هستند و کوچ امروزی ریشه در فارسی میانه دارد، نه ترکی.
... [مشاهده متن کامل]
در اینجا دو روایت اصلی وجود دارد:
� ( ریشه ایرانی ) : �کوچ� امروزی ریشه در فارسی کهن دارد. واژه �قاچاق� از همین ریشه است و ریشه آن به اوستایی ( kuča - ) ، پهلوی ( kuč ) و سانسکریت ( kuc ) می رسد.
به نظر می رسد با استناد به شواهد ریشه شناختی در زبان های ایرانی باستان، استوارتر باشد.
اما در مورد �کوچ� به معنای خانواده/همسر، این واژه کاملاً متفاوت است. در فارسی میانه، �kōč� به معنای �یار، یاور� بوده که با معنای �خانواده/همسر� در فارسی نو ارتباط دارد. این دو معنا ریشه ای جدا از �کوچیدن� دارند و نباید با هم اشتباه گرفته شوند.
پس �کوچیدن� امروزی، بر اساس شواهد، ریشه در فارسی میانه دارد و �کوچ� به معنای خانواده/همسر نیز ریشه ای مستقل اما کهن در همین زبان دارد.
زبان های ترکی�در چند مرحله بر�زبان فارسی�تأثیر گذاشته است. نخستین تأثیر زبان ترکی بر پارسی، در زمان حضور سربازان تُرک در ارتش�سامانیان�روی داد. پس از آن، در زمان فرمان روایی�غزنویان، �سلجوقیان�و پس از�حملهٔ مغول، تعداد بیشتری�وام واژهٔ�ترکی به زبان فارسی راه یافت؛ اما بیشترین راه یابی واژه های ترکی به زبان فارسی در زمان فرمانروایی�صفویان، که ترکمانان�قزلباش�در تأسیس آن نقش اساسی داشتند، و�قاجاریان�بر ایران بود.
• منابع ها. تاریخ ادبیات ایران، ذبیح الله صفا، خلاصه ج. اول و دوم، انتشارات ققنوس، ۱۳۷۴
• تاریخ ادبیات ایران، ذبیح الله صفا، خلاصه ج. سوم، انتشارات بدیهه، ۱۳۷۴
• حسن بیگ روملو، �احسن التواریخ� ( ۲ جلد ) ، به تصحیح�عبدالحسین نوایی، بنگاه ترجمه و نشر کتاب، ۱۳۴۹. ( مصحح در پایان جلد اول شرح مفصل و سودمندی از فهرست لغات�ترکی�و�مغولی�رایج در متون فارسی از سده هفتم به بعد را نوشته است )
• فرهنگ فارسی، محمد معین، انتشارات امیر کبیر، تهران، ۱۳۷۵
• غلط ننویسیم، ابوالحسن نجفی، مرکز نشر دانشگاهی، تهران، ۱۳۸۶
• فرهنگ کوچک زبان پهلوی، دیوید نیل مکنزی، ترجمه مهشید فخرایی، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ۱۳۷۹
