قاضی ضیاءالدین

لغت نامه دهخدا

قاضی ضیاءالدین. [ ئُدْ دی ] ( اِخ ) نوراﷲ ولد قاضی درویش محمدبن خواجه شکراﷲ وزیر و برادرزاده قاضی عیسی بود و در ایام حکومت امیرخان در هرات متکفل منصب قضاء شد و چند سال در کمال دیانت به لوازم آن قیام نمود. وی از اقسام فضائل و کمالات بهره تمام داشت و به جودت طبع و لطافت ذهن موصوف بود. اشعاری دلفریب دارد و در انشاء مکاتیب بی نهایت بلیغ است و از کمک و مساعدت ابناء نوع دریغ ندارد. وی در اوائل شعبان سال 927 هَ. ق. وفات یافت و در گازرگاه مدفون گردید و مدت عمرش شصت سال بود. ( حبیب السیر چ خیام ج 4 ص 610 ).

پیشنهاد کاربران

بپرس