فیلم ژول و جیم

�ژول و جیم� از منظر فنی و همچنین ویژگی های روایی، فیلمی جسور و پیچیده است که دست به ماجراجویی های جالبی می زند. تا جایی که می توان مدعی شد شاید تروفو هیچ گاه به خوبی این فیلم بر وجوه تکنیکال و روایت تسلط نداشته. سینماتوگرافی این فیلم برعهده ی رائول کوتار، همان فیلم بردار و همکار طولانی مدت ژان لوک گدار بوده. این کوتار بود که دوربین را هم به مثابه ی یک مؤلف مستقل کرد و روح سینمای دهه ی ۶۰ را به سهم خود دچار دگرگونی کرد. کوتار بخش هایی از �ژول و جیم� را بر روی یک دوچرخه ی در حال حرکت فیلم برداری کرد. در حالی که سبک ساخت این فیلم مدرن فوق مدرن است و حال و هوای شورشی دهه ی ۶۰ را هم به خوبی در خود حفظ کرده، اما عمق نادیده گرفته شده ای دارد. عمق این فیلم از قضا تاریخی و کلاسیک است. مسئله ی کاترین یکی از بنیان های دوستی جیم و ژول است. و جیم اتریشی و ژول، فرانسوی ست و داستان فیلم از نظر تاریخی، قبل و هنگام و بعد از جنگ جهانی را می پوشاند. گرچه تنها چند لحظه از فیلم، خبری درباره ی جنگ پخش می شود اما �ژول و جیم� یکی از فیلم های ضد جنگ بزرگ است؛ فیلمی در حد �توهم بزرگ� رنوار و �زندگی و مرگ کلنل بلیمپ� پاول و پرسبرگر که پی رنگ �ژول و جیم� الهام گرفته از آن است. این فیلم ها همگی بیانیه ای بر بیهودگی جنگ اروپا هستند. این طور است که این فیلم با درون مایه های قدیمی ش، خیلی سخت کنار بقیه ی فیلم های خشن و فانتزی موج نویی می نشیند و هم ترازشان می شود. اما این دشواری مقطعی ست. هرچه در تاریخ جلوتر می آییم پس زمینه های تاریخی و تراژیک و رمانتیک اثر به کمکش می آیند تا فیلم را حتی حالا و پس از نوآوری های بسیار فنی در سینما، به عنوان یک فیلم محبوب و جذاب باقی نگاه دارند.