فیلق

لغت نامه دهخدا

فیلق. [ ف َ ل َ ] ( ع اِ ) بلا و سختی. || لشکر. ج ، فیالق. ( از منتهی الارب ). به لغت رومی لشکر و سپاه باشد. ( برهان ). || ( ص ) مرد بزرگ جثه. ( منتهی الارب ).

فیلق. [ ل َ ] ( معرب ، اِ ) پیله. ( فرهنگ فارسی معین ). پیله. دودالقز. بادامه. ( از یادداشت مؤلف ).

فرهنگ فارسی

پیله . بادامه

پیشنهاد کاربران

الْفَیْلَقُ
ارتش انبوه و بسیار �� مرد بزرگ. ( فرهنگ ابجدی , ص675 )
الجیش العظیم �� الداهیة و الأَمر العجب ( ‏لسان اللسان , ج2 , ص333 )
العظیم من الرجال �� الجیش ( ‏لسان اللسان , ج2 , ص334 )
لشکر، سپاه، |
و اغارة فیما احتواه کأنما
فی کل بیت فیلق شهباء
متنبی
بحر کامل