فیلتر کربنی

فیلتر کربنی ( به انگلیسی: Activated carbon Filter ) که به فیلتر زغال فعال یا فیلتر کربن فعال نیز نامیده می شود.
کربن یا زغال فعال شده با نام هایی مانند کربن اکتیو شده - زغال فعال نیز شناخته می گردد.
به کربنی گفته می شود که توسط اکسیژن عمل آورده و فرآوری شده است به شکلی که سوراخ های ریز بی شماری ( میلیون ها ) در میان اتم های آن به وجود آمده است. ( مدل کوچکتری از سنگ پا )
کربن عمل آورده فوق به قراری فعال می گردد که با مقدار جزئی از آن می توان سطح بسیار وسیعی را برای ساخت فیلتر آماده ساخت. به طور نمونه یک گرم کربن اکتیو برای آماده سازی پانصدمتر مربع فیلتر هوا ( یک چهارم زمین فوتبال آمریکایی ) به منظور جذب فیزیکی یا صورت گرفتن واکنش جذب شیمیایی برای فیلتر کردن گازهای آلاینده کافی می باشد. فیلتر آماده شده توان جذب مقدار قابل اندازه گیری از گاز نیتروژن را داراست. جذب نیتروژن با تغییر فیزیکی و پس از تبدیل آن به مایع صورت می گیرد.
فیلترهای کربن اکتیو توانایی جذب بازمانده های واکنش های شیمیایی و بسیاری دیگر از گازهای آلاینده محیط نظیر No2. No. Co2, Co و همچنین ترکیبات آلی فرار ( VOCها، بنزن، رادون، فرمالدئیدو غیره را دارند ) سرب وSo۲ ( اکسید گوگرد ) نیز توسط کربن اکتیو از هوا حذف می گردند.
کاربرد اصلی فیلترهای کربنی تصفیه هوا و آب است.
فیلتر کربنی برخلاف دیگر فیلترهای هوا فقط گازها و بخارات موجود در هوا را جداسازی می کند. در این فیلترها قطعات کربن فعال درون قاب هایی که ساختار اصلی فیلتر را تشکیل می دهند قرار می گیرند و این قطعات مولکول های گاز و بخارات موجود در هوا را جذب می کنند. فیلترهای کربنی توانایی جذب بخارات موجود در هوا را تا میزان چند پی پی ام ( ppm ) دارا می باشند. کاربرد اصلی فیلترهای کربنی در سیستم های تهویه مطبوع، جداسازی دود سیگار و بوهای ناخوشایند از هوای داخل ساختمان ها می باشد. برای بازدهی هرچه بیشتر این فیلترها و به منظور جلوگیری از رسوب ذرات گردوغبار موجود درهوا بر روی فیلترهای کربنی باید در مسیر هوای ورودی به فیلتر از یک پیش فیلتر استفاده نمود.
فیلترهای کربن اکتیو با وزن تقریبی 100 گرم در بیشتر دستگاه های نامرغوب موجود در بازار در زمانی کمتر از 3 ماه توانایی جذب بو را از دست می دهند.
فیلترهای کربنی برای زدودن رنگ، بو و طعم نامطبوع آب در مراحل تصفیه آب مورد استفاده قرار می گیرند. [ ۱]