تصفیه زیستی یا فیلتر زیستی یا بیوفیلتر ( به انگلیسی: Biofilter, Biofilteration ) ، روشی برای تصفیه و تجزیه آلودگی های هوا و آب می باشد که در آن از جانداران زنده برای تبدیل آلاینده ها استفاده می شود. در این روش مواد شیمیایی زیان آور در فاضلاب ها به وسیله موجودات زنده حذف می شوند. فیلترهای زیستی برای اولین بار در سال ۱۸۹۳ در انگلیس معرفی شد. در آن زمان از این روش برای تصفیه فاضلاب استفاده می شد. هم اکنون در اروپا از سیستم های بیولوژیک در صنایع آشامیدنی استفاده می گردد. همچنین می توان از این روش ها در افزایش کیفیت آب های مورد استفاده در صنایع آبزی پروری استفاده گردد.
بیوفیلترها رآکتورهایی با بستر پر شده می باشند که میکروارگانیسمهای تجزیه کننده روی بستر واقع شده اند. در این روش آلاینده گازی با عبور از این بستر متخلخل بیولوژیکی تصفیه می شود. استفاده از بیوفیلتر برای کنترل انتشار ترکیبات آلی فرار یک تکنولوژی ابداعی و جدید است که در دهه گذشته مقبولیت یافته است. اساساً جریانی از گاز آلوده که دارای غلظت کمی از مواد تجزیه پذیر زیستی و ترکیبات نسبتاً محلول در آب باشد، جهت بیوفیلتراسیون مناسب است. این روش در مقایسه با روش های متداول کنترل آلاینده های هوا بسیار اقتصادی تر بوده و در صورتی که به نحو مطلوب انجام شود، کاهش آلاینده ها در بیشتر مواقع بیش از ۹۵ درصد خواهد بود. علاوه بر این، بیوفیلتراسیون آلاینده های ثانویه ایجاد نمی کند.
در این روش با استفاده از میکروارگانیسم های خو داده شده با گاز آلاینده اقدام به کاهش یا تصفیه این ترکیبات در هوای خروجی از دودکش های صنایع آلوده کننده می گردد. ماده آلایند جذب فاز مایع می گردد که حاوی میکروارگانیسم های فعال می باشد. این گروه از میکروارگانیسم های سازگار شده و تخصص یافته ماده آلاینده را تجزیه می کنند و از انرژی ناشی از شکست این ترکیبات برای تکثیر و فعل و انفعالات متابولیک خود استفاده می نمایند. محصول واکنش میکروبی عمدتاً CO2، آب و بیومس می باشد، در این روش ماده آلاینده ممکن است آلی یا غیرآلی باشد. در این روش مواد شیمیایی مضر در فاضلاب ها به وسیلهٔ موجودات زنده حذف می شوند. فیلترهای زیستی برای اولین بار در سال ۱۸۹۳ در انگلیس معرفی شد. در آن زمان از این روش برای تصفیه فاضلاب استفاده می شد. هم اکنون در اروپا از سیستم های بیولوژیک در صنایع آشامیدنی استفاده می گردد. همچنین می توان از این روش ها در افزایش کیفیت آب های مورد استفاده در صنایع آبزی پروری استفاده گردد.
این نوشته برگرفته از سایت ویکی پدیا می باشد، اگر نادرست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید: گزارش تخلفبیوفیلترها رآکتورهایی با بستر پر شده می باشند که میکروارگانیسمهای تجزیه کننده روی بستر واقع شده اند. در این روش آلاینده گازی با عبور از این بستر متخلخل بیولوژیکی تصفیه می شود. استفاده از بیوفیلتر برای کنترل انتشار ترکیبات آلی فرار یک تکنولوژی ابداعی و جدید است که در دهه گذشته مقبولیت یافته است. اساساً جریانی از گاز آلوده که دارای غلظت کمی از مواد تجزیه پذیر زیستی و ترکیبات نسبتاً محلول در آب باشد، جهت بیوفیلتراسیون مناسب است. این روش در مقایسه با روش های متداول کنترل آلاینده های هوا بسیار اقتصادی تر بوده و در صورتی که به نحو مطلوب انجام شود، کاهش آلاینده ها در بیشتر مواقع بیش از ۹۵ درصد خواهد بود. علاوه بر این، بیوفیلتراسیون آلاینده های ثانویه ایجاد نمی کند.
در این روش با استفاده از میکروارگانیسم های خو داده شده با گاز آلاینده اقدام به کاهش یا تصفیه این ترکیبات در هوای خروجی از دودکش های صنایع آلوده کننده می گردد. ماده آلایند جذب فاز مایع می گردد که حاوی میکروارگانیسم های فعال می باشد. این گروه از میکروارگانیسم های سازگار شده و تخصص یافته ماده آلاینده را تجزیه می کنند و از انرژی ناشی از شکست این ترکیبات برای تکثیر و فعل و انفعالات متابولیک خود استفاده می نمایند. محصول واکنش میکروبی عمدتاً CO2، آب و بیومس می باشد، در این روش ماده آلاینده ممکن است آلی یا غیرآلی باشد. در این روش مواد شیمیایی مضر در فاضلاب ها به وسیلهٔ موجودات زنده حذف می شوند. فیلترهای زیستی برای اولین بار در سال ۱۸۹۳ در انگلیس معرفی شد. در آن زمان از این روش برای تصفیه فاضلاب استفاده می شد. هم اکنون در اروپا از سیستم های بیولوژیک در صنایع آشامیدنی استفاده می گردد. همچنین می توان از این روش ها در افزایش کیفیت آب های مورد استفاده در صنایع آبزی پروری استفاده گردد.
wiki: فیلتر زیستی