اصطلاح فوران وولکانو ( انگلیسی: Vulcanian eruption ) نخستین بار توسط جوزپه مرکالی در زمان مشاهده فوران های آتشفشانی جزیره وولکانو در سال های ۱۸۸۸ تا ۱۸۹۰ مورد استفاده قرار گرفت. توصیف او از چگونگی فوران آتشفشانی امروزه در همه دنیا برای تشریح فوران هایی به کار می رود که ویژگی آن وجود ابر متراکمی از خاکستر آتشفشانی مملو از گازهای انفجاری است که از دهانه آتشفشان به سمت بالا خارج می شود. منشأ انفجار در فوران های وولکانویی افزایش سیلیسیم دی اکسید در ماگما است. تقریباً همه انواع ماگما ممکن است در این نوع فوران یافت شود اما فراوان ترین آن ماگمایی است که مقدار سیلیکا در آن حدود ۵۵ درصد یا بیشتر ( مانند آندزیت بازالتی ) باشد. افزایش سطح سیلیکا باعث افزایش گرانروی ماگما می شود که به معنی افزایش انفجارپذیری آن است. به طور معمول آغاز فوران وولکانویی با فوران آب ماگمایی می تواند به دلیل افزایش دمای ماگما بر اثر وجود آب داغ در زیر زمین با صدای بسیار همراه باشد.
این نوشته برگرفته از سایت ویکی پدیا می باشد، اگر نادرست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید: گزارش تخلف
wiki: فوران وولکانو