میراث جهانی در ایسلند تا تاریخ ۲۰۲۱[ بروزرسانی] شامل سه اثر ثبت شده در کشور ایسلند است.
سایت های سازمان میراث جهانی آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد، یونسکو، مکان هایی هستند که دارای اهمیت فرهنگی یا طبیعی هستند، همان طور که در پیمان نامه میراث جهانی یونسکو، که در سال ۱۹۷۲ تأسیس شده، شرح داده شده است. [ ۱] ایسلند این پیمان نامه را در ۱۹ دسامبر ۱۹۹۵ پذیرفت و از آن هنگام، مکان های طبیعی و فرهنگی ایسلند واجد شرایط برای گنجانده شدن در فهرست میراث جهانی هستند. [ ۲]
نخستین جایی که توسط یونسکو فهرست شد، دینگوتلیر بود که در سال ۲۰۰۴ ثبت گردید. دو میراث بعدی، جزیره سورت در سال ۲۰۰۸ و پارک ملی واتناجکول در سال ۲۰۱۹، به این فهرست افزوده شدند. [ ۲] در این میان، دینگوتیلر یک میراث فرهنگی و دو اثر دیگر طبیعی هستند. [ ۲]
افزون بر میراث های ثبت شده، ایسلند شش موقعیت دیگر را در فهرست آزمایشی خود گنجانده است. سایت موجود در دینگوتیلر دو بار به فهرست آزمایشی افزوده شده؛ یک بار با این پیشنهاد که از اثری فرهنگی به اثری طبیعی و فرهنگی گسترش یابد و بار دیگر به عنوان نامزدی برای بخشی از اثری فرا ملی در میراث پوشش وایکینگ ها. [ ۲]
یونسکو سایت ها را با ده معیار فهرست می کند. هر ورودی باید حداقل یکی از معیارها را داشته باشد. [ ۳]
علاوه بر مکان هایی که در فهرست میراث جهانی ثبت شده اند، کشورهای عضو می توانند فهرستی از مکان های آزمایشی را که ممکن است برای نامزدی در نظر گرفته شوند، ارائه کنند. نامزدهای فهرست میراث جهانی تنها در صورتی پذیرفته می شوند که سایت قبلاً در فهرست آزمایشی ثبت شده باشد. [ ۹] تا تاریخ ۲۰۲۱[ بروزرسانی] ، ایسلند شش گزینه آزمایشی ارائه کرده است. [ ۲]
↑ Breiðafjörður ↑ Branta benicla ↑ Calidris canutus ↑ Bláskógabyggð ↑ Salvelinus alpinus ↑ Torfajökull volcanic system
این نوشته برگرفته از سایت ویکی پدیا می باشد، اگر نادرست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید: گزارش تخلفسایت های سازمان میراث جهانی آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد، یونسکو، مکان هایی هستند که دارای اهمیت فرهنگی یا طبیعی هستند، همان طور که در پیمان نامه میراث جهانی یونسکو، که در سال ۱۹۷۲ تأسیس شده، شرح داده شده است. [ ۱] ایسلند این پیمان نامه را در ۱۹ دسامبر ۱۹۹۵ پذیرفت و از آن هنگام، مکان های طبیعی و فرهنگی ایسلند واجد شرایط برای گنجانده شدن در فهرست میراث جهانی هستند. [ ۲]
نخستین جایی که توسط یونسکو فهرست شد، دینگوتلیر بود که در سال ۲۰۰۴ ثبت گردید. دو میراث بعدی، جزیره سورت در سال ۲۰۰۸ و پارک ملی واتناجکول در سال ۲۰۱۹، به این فهرست افزوده شدند. [ ۲] در این میان، دینگوتیلر یک میراث فرهنگی و دو اثر دیگر طبیعی هستند. [ ۲]
افزون بر میراث های ثبت شده، ایسلند شش موقعیت دیگر را در فهرست آزمایشی خود گنجانده است. سایت موجود در دینگوتیلر دو بار به فهرست آزمایشی افزوده شده؛ یک بار با این پیشنهاد که از اثری فرهنگی به اثری طبیعی و فرهنگی گسترش یابد و بار دیگر به عنوان نامزدی برای بخشی از اثری فرا ملی در میراث پوشش وایکینگ ها. [ ۲]
یونسکو سایت ها را با ده معیار فهرست می کند. هر ورودی باید حداقل یکی از معیارها را داشته باشد. [ ۳]
علاوه بر مکان هایی که در فهرست میراث جهانی ثبت شده اند، کشورهای عضو می توانند فهرستی از مکان های آزمایشی را که ممکن است برای نامزدی در نظر گرفته شوند، ارائه کنند. نامزدهای فهرست میراث جهانی تنها در صورتی پذیرفته می شوند که سایت قبلاً در فهرست آزمایشی ثبت شده باشد. [ ۹] تا تاریخ ۲۰۲۱[ بروزرسانی] ، ایسلند شش گزینه آزمایشی ارائه کرده است. [ ۲]
↑ Breiðafjörður ↑ Branta benicla ↑ Calidris canutus ↑ Bláskógabyggð ↑ Salvelinus alpinus ↑ Torfajökull volcanic system
