در اینجا فهرست سرزمین هایی که زبان رسمی شان فارسی است، ارائه شده است.
زبان و ادب فارسی در هند سابقهٔ دیرینه ای دارد. دربارهٔ پیشینهٔ رواج زبان و ادب پارسی در شبه قاره، از مدارک تاریخی چنین برمی آید که در سدهٔ سوم هجری، برای نخستین بار هندوان فرصت یافتند تا با فارسی زبانان آشناییِ مؤثر پیدا کنند. در آن زمان بنا به قول ابن حوقل در صوره الارض و اصطخری در المسالک و الممالک، مردمِ «مُلتان» و «منصوره» به زبان عربی و سِندی، و مردم «مُکران»، به زبان فارسی سخن می گفتند. در اوایل سده چهارم هجری، در سِند شاعری ظهور کرد مشهور به رابعه بنت کعب که اشعار فصیح دلکشی از او در قدیمی ترین تذکره ها نقل شده است و می رسانَد که در زمان او، زبان فارسی در سِند رواج داشته است. [ ۲۰] در حدود یک میلیون نسخه خطی به زبان فارسی در هند وجود دارد که این میزان یک دهم کل نسخ خطی موجود در این کشور است و خط فارسی در منابع علمی کشور هند بسیار رایج است. [ ۲۱]
شواهد نشان می دهد که قبل از غزنویان عده ای در بخش مرکزی هند به زبان فارسی صحبت می کرده اند. در طی آن زمان کلیه مراودات، مکاتبات، نامه نگاری ها و اسناد دولتی که توسط شاهان و درباریان انجام و به سراسر جهان ارسال می شد به زبان فارسی بود که موجب گسترش این زبان شد. این زبان در مدارس و مکتب خانه ها و بین دانشمندان رواج داشت و لذا در زبان وادب محلی هند و بین قشرها مختلف جامعه نیز نفوذ پیدا کرده و ماندگار شد. زبان فارسی جزو زبانهای هندواروپایی است که شباهت بسیار زیادی به زبان بسیار قدیمی سانسکریت دارد. زبان فارسی به طور نظام یافته توسط محمود غزنوی به هند وارد شد. امروزه نیز در بسیاری از زبان های محلی هند از جمله زبان پنجابی، زبان گجراتی، زبان بنگالی، زبان تامیل و به خصوص زبان اردو کلمات فارسی زیادی به کار می رود. این زبان، زبان قانونی و حقوقی هند بوده تست و اغلب اصطلاحات حقوقی هند از زبان فارسی نشات گرفته است. ارزش بسیار بالای آکادمیک زبان فارسی در شبه قاره هند به گونه ای است که امروزه زبان فارسی در تمامی دانشگاه های مرکزی هند از سطح کارشناسی تا دکتری تدریس می شود. در بیش تر مدارس نیز این زبان جزو زبان های انتخابی است و تدریس می گردد اگرچه در سال های اخیر در شمال هند که مسلمانان حضور حداکثری دارند برخی مدارس زبان عربی را به جای زبان فارسی آموزش می دهند. [ ۲۲]
این نوشته برگرفته از سایت ویکی پدیا می باشد، اگر نادرست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید: گزارش تخلفزبان و ادب فارسی در هند سابقهٔ دیرینه ای دارد. دربارهٔ پیشینهٔ رواج زبان و ادب پارسی در شبه قاره، از مدارک تاریخی چنین برمی آید که در سدهٔ سوم هجری، برای نخستین بار هندوان فرصت یافتند تا با فارسی زبانان آشناییِ مؤثر پیدا کنند. در آن زمان بنا به قول ابن حوقل در صوره الارض و اصطخری در المسالک و الممالک، مردمِ «مُلتان» و «منصوره» به زبان عربی و سِندی، و مردم «مُکران»، به زبان فارسی سخن می گفتند. در اوایل سده چهارم هجری، در سِند شاعری ظهور کرد مشهور به رابعه بنت کعب که اشعار فصیح دلکشی از او در قدیمی ترین تذکره ها نقل شده است و می رسانَد که در زمان او، زبان فارسی در سِند رواج داشته است. [ ۲۰] در حدود یک میلیون نسخه خطی به زبان فارسی در هند وجود دارد که این میزان یک دهم کل نسخ خطی موجود در این کشور است و خط فارسی در منابع علمی کشور هند بسیار رایج است. [ ۲۱]
شواهد نشان می دهد که قبل از غزنویان عده ای در بخش مرکزی هند به زبان فارسی صحبت می کرده اند. در طی آن زمان کلیه مراودات، مکاتبات، نامه نگاری ها و اسناد دولتی که توسط شاهان و درباریان انجام و به سراسر جهان ارسال می شد به زبان فارسی بود که موجب گسترش این زبان شد. این زبان در مدارس و مکتب خانه ها و بین دانشمندان رواج داشت و لذا در زبان وادب محلی هند و بین قشرها مختلف جامعه نیز نفوذ پیدا کرده و ماندگار شد. زبان فارسی جزو زبانهای هندواروپایی است که شباهت بسیار زیادی به زبان بسیار قدیمی سانسکریت دارد. زبان فارسی به طور نظام یافته توسط محمود غزنوی به هند وارد شد. امروزه نیز در بسیاری از زبان های محلی هند از جمله زبان پنجابی، زبان گجراتی، زبان بنگالی، زبان تامیل و به خصوص زبان اردو کلمات فارسی زیادی به کار می رود. این زبان، زبان قانونی و حقوقی هند بوده تست و اغلب اصطلاحات حقوقی هند از زبان فارسی نشات گرفته است. ارزش بسیار بالای آکادمیک زبان فارسی در شبه قاره هند به گونه ای است که امروزه زبان فارسی در تمامی دانشگاه های مرکزی هند از سطح کارشناسی تا دکتری تدریس می شود. در بیش تر مدارس نیز این زبان جزو زبان های انتخابی است و تدریس می گردد اگرچه در سال های اخیر در شمال هند که مسلمانان حضور حداکثری دارند برخی مدارس زبان عربی را به جای زبان فارسی آموزش می دهند. [ ۲۲]
