با توجه به کتاب مقدس میتوان بیان کرد که قوم یهود از بازماندگان ابراهیم، اسحاق و یعقوب هستند. ابراهیم در شهر اور در عراق امروزی به دنیا آمده بود و به سمت سرزمین کنعان که همان اسرائیل امروزی است مهاجرت کردند. تحقیقات بر روی ژنتیک قوم یهودیت نشان داده است که اکثر افراد دین یهود دارای ژنتیک یکسانی در منطقه خاورمیانه هستند. مطالعات ژنتیک نشان می دهد که قوم یهود دارای مارکرهای ژنتیکی مشابهی مربوط به 4000 سال پیش هستند.
... [مشاهده متن کامل]
فلسفه یهودی از تبیین بنی اسرائیل از سرچشمه جهان هستی و صفات ذاتی و فاعلی خدا به گونه ای فلسفی نشأت می گیرد. با توجه به همین موضوع کتاب مقدس عبری که آن را با نام تنخ میشناسند، منبعی بنیادی است که فلسفه یهودی برگرفته شده از آن است و به کار خود ادامه میدهد. خاخام ها در دوره تنائیم، در دوره زمانی نزدیک قرن اول قبل از میلاد تا قرن دوم بعد از میلاد، و خاخام های دوره آمورائیم بین قرن دوم و ششم میلادی چنین بینشی را نسبت به خدا و ارتباط آن با کیهان به روشی مشابه ادامه دادند. این اندیشه ها، شامل مباحثی مانند وحدت، علم مطلق، قدرت مطلق، خیرخواهی خدا، اسرائیل و رسالتی که در قبال امت ها دارد، مفهوم ماشیح و نجات، هدف و قلمرو شریعت و هلاخا میباشند.
در دین یهود، انسان یک تصویر از خدا شناخته میشود و با توجه به همین موضوع گفته میشود که شناخت خود، شناخت خدا نیز محسوب میشود. در عهد عتیق به این نکته توجه بسیاری شده است. در سِفْر پیدایش به این نکته اشاره شده است که: �و خدا گفت آدم را به صورت ما و موافق شبیه ما بسازیم�. و این انسان خدای گونه است که حاکم بر زمین و موجودات آن شمرده می شود: �تا بر تمام موجودات روی زمین چه در آب و خشکی و چه در آسمان حاکمیت کند، پس خدا آدم را به صورت خود آفرید. او را به صورت خدا آفرید. ایشان را نر و ماده آفرید، و به زندگیشان برکت داد و دستور به تکثیر در زمین و تسلط به آن را صادر کرد� ( سِفْر آفرینش، ۲۶–۲۸ ) .
... [مشاهده متن کامل]
فلسفه یهودی از تبیین بنی اسرائیل از سرچشمه جهان هستی و صفات ذاتی و فاعلی خدا به گونه ای فلسفی نشأت می گیرد. با توجه به همین موضوع کتاب مقدس عبری که آن را با نام تنخ میشناسند، منبعی بنیادی است که فلسفه یهودی برگرفته شده از آن است و به کار خود ادامه میدهد. خاخام ها در دوره تنائیم، در دوره زمانی نزدیک قرن اول قبل از میلاد تا قرن دوم بعد از میلاد، و خاخام های دوره آمورائیم بین قرن دوم و ششم میلادی چنین بینشی را نسبت به خدا و ارتباط آن با کیهان به روشی مشابه ادامه دادند. این اندیشه ها، شامل مباحثی مانند وحدت، علم مطلق، قدرت مطلق، خیرخواهی خدا، اسرائیل و رسالتی که در قبال امت ها دارد، مفهوم ماشیح و نجات، هدف و قلمرو شریعت و هلاخا میباشند.
در دین یهود، انسان یک تصویر از خدا شناخته میشود و با توجه به همین موضوع گفته میشود که شناخت خود، شناخت خدا نیز محسوب میشود. در عهد عتیق به این نکته توجه بسیاری شده است. در سِفْر پیدایش به این نکته اشاره شده است که: �و خدا گفت آدم را به صورت ما و موافق شبیه ما بسازیم�. و این انسان خدای گونه است که حاکم بر زمین و موجودات آن شمرده می شود: �تا بر تمام موجودات روی زمین چه در آب و خشکی و چه در آسمان حاکمیت کند، پس خدا آدم را به صورت خود آفرید. او را به صورت خدا آفرید. ایشان را نر و ماده آفرید، و به زندگیشان برکت داد و دستور به تکثیر در زمین و تسلط به آن را صادر کرد� ( سِفْر آفرینش، ۲۶–۲۸ ) .