فریبناک

لغت نامه دهخدا

فریبناک. [ ف ِ / ف َ ] ( ص مرکب ) فریبنده. فریب کار. فریب آمیز :
آدمی کو فریبناک بود
هم ز دیوان این مغاک بود.

نظامی.

مکروه طلعتی است جهان فریبناک
هر بامداد کرده بخوبی تجملی.

سعدی.

فریبنده، فریب دهنده: آدمی کاو فریبناک بُوَد / هم ز دیوان این مغاک بُوَد (نظامی۴: ۶۷۸ ).

دانی که جهان فریبناک است
آسودگیش غم و هلاک است
✏ امیرخسرو دهلوی

فریبنده
حیله گر
مکار
دودوزه باز
پشت هم انداز
آدمی کاو فریب ناک بوَد
هم ز دیوان آن مغاک بود
✏ �نظامی�