فرافکنی ادبی

درست را اجراع کنیم و اگر بسیاری از مسیحیان آداب را در جامعه مناسب ندانستند، این کار را در خیابان نیز با شما انجام خواهند داد. چشمان خیره می شوند، که خشم یخبندان را برای مدت کوتاهی نشان می دهند، به چشمان دیگری نگاه کرده و با قلب خود از عملکرد بد متوقف می سازند و در این صورت بازتاب دید، را خواستگار هستند، که همه چیز را با دید خوب و ایمان بر خدای از قبل معین می سازد، تا که اعمال درست و تمیز را اجراء کنیم. به زودی رفتار آن شخص متقابل توجیه می شود، یعنی واکنش فرد مورد نظر قرار گرفته شده، معمولا با شرم سر خود را به پایین می آورد و خجالت می کشد. اما گاهی هم ممکن است، این اتفاق بیافتد، که صدایش را بلند کرده و مثلاً یک سوال متقابل را بپرسد، همانند: �به چه نگاه می کنی؟� این نالایق است و مسیحیان و یا سایر همنوعان، این شخص را سپس بی نیاز از تغییر می دانند، که احترام و آداب اجتماعی را به حساب نرسانده است و پس از آن او را رها خواهند کرد. . .

فرافکنی را می توان در شعر شاعری اندوهناک از فراق دلدار یافت که نم نم باران را جلوه ی اندوه آسمان از نظاره ی چنین فراقی می داند و آن را همدردی با خود تعبیر می کند.