فدا

اگر دل ز عشقش شود روشنا،
شود خارِ غم، لاله زارِ وفا،
نه از بیم، سر بر دوش می نهیم،
نه از شوقِ وصالش، ز رهش می بریم،
همه ذره ها بود در سنجشِ روان،
همه اختران، سر بر فرمانِ جان،
توانگر نه آن کس بود که گنجش برد،
توانگر کسی باشد کو به یادش برد،
اگر تیغِ اندوه بر دل زند،
امیدش ز بهار خزان برکند،
خدایا، تویی مایهٔ هر سپهر،
تو بخشندهٔ صبح پس از ماهِ چهر،
مرا آن بده کز لطف بی انتها،
کند سراپا جان اندر، جان خدا…