فتح اورشلیم بخشی از درگیری نظامی است که در سال ۶۳۷ میلادی، همزمان با سال ۱۶ هجری، بین خلافت راشدین اعراب و امپراتوری بیزانس رخ داد. این جنگ زمانی آغاز شد که ارتش اعراب تحت فرماندهی ابو عبیده بن جراح، اورشلیم را در شوال ۱۵ هجری، همزمان با نوامبر ۶۳۶ میلادی محاصره کردند. بعد از شش ماه، سوفرونیوس تسلیم را به شرط آمدن خلیفهٔ راشد، پذیرفت. در سال ۱۶ هجری، عمر خلیفه دوم مسلمانان برای دریافت کلیدهای شهر به بیت المقدس سفر کرد.
... [مشاهده متن کامل]
تسخیر بیت المقدس تحکیم حکومت عربی بر فلسطین را تأیید می کند؛ حکومتی که تا زمان جنگهای صلیبی در اواخر قرن یازدهم و در طول قرن سیزدهم تهدید نمی شد. پس از تسخیر بیت المقدس، عمر به یهودیان اجازه داد تا آداب و رسوم مذهبی خود را آزادانه در اورشلیم انجام دهند؛ پس از اینکه حدود ۵۰۰ سال از سرکوب و اخراجشان از بیت المقدس توسط رومیان می گذشت.
اورشلیم قبل از سال های تسخیر اعراب، شهری مهم در قلمرو امپراتوری بیزانس به حساب می آمد. در سال ۶۱۴ ساسانیان زیر فرماندهی شهرباز، در هنگام جنگ های پادشاهی ساسانی و بیزانس، این شهر را به تسخیر خود درآوردند. گفته می شود ساسانیان این شهر را غارت کرده و ۹۰۰۰۰ مسیحی را کشته اند. گمان می شد که یهودیان کسانی که مورد شکنجه رومیان که بر آنها حاکم بودند، قرار می گرفتند، ساسانیان را یاری کرده اند و صلیب راستین را به مدائن برده اند. بعدها صلیب راستین توسط هراکلیوس که ساسانیان را شکست داده بود، بازگردانده شد.
محمد در سال ۶۳۲ درگذشت. بعد از آن ابوبکر پادشاه شد؛ کسی که حاکمیت را بعد از جنگ های موسوم به جنگ های ارتداد، به شبیه جزیرهٔ عربستان، بازگرداند. بعد از آن، فتوحات اعراب، از شرق در عراق بخشی از شاهنشاهی ساسانی و از غرب امپراتوری بیزانس آغاز شد.
در سال ۶۳۴ میلادی، ابوبکر درگذشت و عمر جانشین وی شد. در مهٔ ۶۳۶ میلادی، هراکلیوس برای بدست آوردن سرزمینهای از دست رفته لشکرکشی بزرگی را آغاز کرد؛ اما ارتش او در نبرد یرموک در ۱۳ هجری همزمان با اوت ۶۳۶ میلادی، قاطعانه شکست خورد. سپس، ابوعبیده، رهبر سپاه اعراب در سوریه، در اوایل اکتبر ۶۳۶ میلادی شورای جنگ تشکیل داد تا در مورد برنامه های آینده و اهداف مختلف بین شهرهای قیساریه و اورشلیم گفتگو کند. ابوعبیده اهمیت این شهرها را دید، که در برابر همهٔ تلاش های اعراب برای فتح مقاومت می کرد. او به عمر نوشت که قادر به تصمیم گیری در این زمینه برای دریافت راهنمایی نیست. در جواب وی، عمر به آنها دستور داد فتح آخر را به آنها دستور داد؛ بر این اساس، ابوعبیده از جبیا به طرف بیت المقدس حرکت کرد. رهبران وارد شدند و اعراب از سراسر اورشلیم و پادگان بیزانس به شهر مستحکم عقب نشینی کردند.
![فتح اورشلیم](//img.abadis.ir/comments/words/فتح اورشلیم/021652.webp)
![فتح اورشلیم](//img.abadis.ir/comments/words/فتح اورشلیم/032494.webp)
![فتح اورشلیم](//img.abadis.ir/comments/words/فتح اورشلیم/086574.webp)
![فتح اورشلیم](//img.abadis.ir/comments/words/فتح اورشلیم/095877.webp)
... [مشاهده متن کامل]
تسخیر بیت المقدس تحکیم حکومت عربی بر فلسطین را تأیید می کند؛ حکومتی که تا زمان جنگهای صلیبی در اواخر قرن یازدهم و در طول قرن سیزدهم تهدید نمی شد. پس از تسخیر بیت المقدس، عمر به یهودیان اجازه داد تا آداب و رسوم مذهبی خود را آزادانه در اورشلیم انجام دهند؛ پس از اینکه حدود ۵۰۰ سال از سرکوب و اخراجشان از بیت المقدس توسط رومیان می گذشت.
اورشلیم قبل از سال های تسخیر اعراب، شهری مهم در قلمرو امپراتوری بیزانس به حساب می آمد. در سال ۶۱۴ ساسانیان زیر فرماندهی شهرباز، در هنگام جنگ های پادشاهی ساسانی و بیزانس، این شهر را به تسخیر خود درآوردند. گفته می شود ساسانیان این شهر را غارت کرده و ۹۰۰۰۰ مسیحی را کشته اند. گمان می شد که یهودیان کسانی که مورد شکنجه رومیان که بر آنها حاکم بودند، قرار می گرفتند، ساسانیان را یاری کرده اند و صلیب راستین را به مدائن برده اند. بعدها صلیب راستین توسط هراکلیوس که ساسانیان را شکست داده بود، بازگردانده شد.
محمد در سال ۶۳۲ درگذشت. بعد از آن ابوبکر پادشاه شد؛ کسی که حاکمیت را بعد از جنگ های موسوم به جنگ های ارتداد، به شبیه جزیرهٔ عربستان، بازگرداند. بعد از آن، فتوحات اعراب، از شرق در عراق بخشی از شاهنشاهی ساسانی و از غرب امپراتوری بیزانس آغاز شد.
در سال ۶۳۴ میلادی، ابوبکر درگذشت و عمر جانشین وی شد. در مهٔ ۶۳۶ میلادی، هراکلیوس برای بدست آوردن سرزمینهای از دست رفته لشکرکشی بزرگی را آغاز کرد؛ اما ارتش او در نبرد یرموک در ۱۳ هجری همزمان با اوت ۶۳۶ میلادی، قاطعانه شکست خورد. سپس، ابوعبیده، رهبر سپاه اعراب در سوریه، در اوایل اکتبر ۶۳۶ میلادی شورای جنگ تشکیل داد تا در مورد برنامه های آینده و اهداف مختلف بین شهرهای قیساریه و اورشلیم گفتگو کند. ابوعبیده اهمیت این شهرها را دید، که در برابر همهٔ تلاش های اعراب برای فتح مقاومت می کرد. او به عمر نوشت که قادر به تصمیم گیری در این زمینه برای دریافت راهنمایی نیست. در جواب وی، عمر به آنها دستور داد فتح آخر را به آنها دستور داد؛ بر این اساس، ابوعبیده از جبیا به طرف بیت المقدس حرکت کرد. رهبران وارد شدند و اعراب از سراسر اورشلیم و پادگان بیزانس به شهر مستحکم عقب نشینی کردند.
![فتح اورشلیم](http://img.abadis.ir/comments/words/فتح اورشلیم/021652.webp)
![فتح اورشلیم](http://img.abadis.ir/comments/words/فتح اورشلیم/032494.webp)
![فتح اورشلیم](http://img.abadis.ir/comments/words/فتح اورشلیم/086574.webp)
![فتح اورشلیم](http://img.abadis.ir/comments/words/فتح اورشلیم/095877.webp)
فتح اورشلیم یا فتح بیت المقدس/منبع:فتوحات دوره خلفا - ویکی فقه/
پس از فتح دمشق، ابوعبیده بن جراح فرمانده سپاه عمربن الخطاب به سوی بیت المقدس تاخت. وی مدت چهارماه شهر ( ( ایلیا ) ) را در آنجا محاصره کرد بالاخره اهالی شهر که شکست خود را حتمی می بینند اظهار کردند: در صورتی که خلیفه مسلمانان خود به سرزمین آنان قدم نهد، با پذیرش پرداخت جزیه، تسلیم خواهند شد.
... [مشاهده متن کامل]
چون پیک ابوعبیده به عمربن الخطاب رسید وی به بیت المقدس رفت و عملا قدس فتح شد .
( اِیلِیاء : به کسر همزه و لام و الف ممدوه نام بیت المقدس، برخی گفته اند ایلیاء به معنی خانهء خداست. معجم البلدان یاقوت حموی. )
ایلیا در روزهای ربیع الاخر سال شانزدهم هجری زیر پرچم اسلام درآمده عمر شخصاً ازآن بازدید بعمل آورد . ( طبری، ج5، ص1791 و الکامل، ج2، ص501 و البدایه و النهایه، ج7، ص57. )
پس از فتح دمشق، ابوعبیده بن جراح فرمانده سپاه عمربن الخطاب به سوی بیت المقدس تاخت. وی مدت چهارماه شهر ( ( ایلیا ) ) را در آنجا محاصره کرد بالاخره اهالی شهر که شکست خود را حتمی می بینند اظهار کردند: در صورتی که خلیفه مسلمانان خود به سرزمین آنان قدم نهد، با پذیرش پرداخت جزیه، تسلیم خواهند شد.
... [مشاهده متن کامل]
چون پیک ابوعبیده به عمربن الخطاب رسید وی به بیت المقدس رفت و عملا قدس فتح شد .
( اِیلِیاء : به کسر همزه و لام و الف ممدوه نام بیت المقدس، برخی گفته اند ایلیاء به معنی خانهء خداست. معجم البلدان یاقوت حموی. )
ایلیا در روزهای ربیع الاخر سال شانزدهم هجری زیر پرچم اسلام درآمده عمر شخصاً ازآن بازدید بعمل آورد . ( طبری، ج5، ص1791 و الکامل، ج2، ص501 و البدایه و النهایه، ج7، ص57. )