غوره غوره

لغت نامه دهخدا

غوره غوره. [ رَ رَ / رِ رِ ] ( اِ مرکب )یا غورغوره. غوره ای که در آب محفوظ نگاه داشته میشود برای استفاده در غیر فصل غوره. ( از فرهنگ نظام ).

غوره غوره. [ رَ رَ ] ( اِخ ) تیره ای از ایل اینانلو ازایلات خمسه فارس. ( از جغرافیای سیاسی کیهان ص 86 ).

فرهنگ فارسی

( اسم ) غوره ای که در آب حفظ کنند تا در غیر فصل خود از آن استفاده نمایند .

پیشنهاد کاربران

غوره واژه فارسی و برگرفته از واژه � گوره� در فارسی میانه و به معنای انگور نارس می باشد .
همچنین این واژه با غوزه که برگرفته از �گوزه یا گوزک� در فارسی میانه می باشد معنای دانه اشاره به بسته بودن یا نارس بودن دارد .
...
[مشاهده متن کامل]

~ Fa ġōza/ġōzak غوزه/غوزک pamuk kozası, ipek b�ceği kozası
در فارسی باستان به درخت انگور �دراکشا� می گفتند در زبان سانسکریت به غوره कच्च द्राक्षा / kaccha drākṣā می گویند .