غزل خوان

/qazalxAn/

معنی انگلیسی:
singing lyric poems or odes, (person) who sings lyric poems or odes

لغت نامه دهخدا

غزلخوان. [ غ َ زَ خوا / خا ] ( نف مرکب ) کسی که پیاپی سرود خواند. غزل سرا. غزل گو. غزل پرداز. کنایه از مطرب است. ( آنندراج ) :
من غزل گوی توام تا تو غزلخوان منی
ای غزل گوی غزل خوان غزل خواه ببال.
فرخی.
تا غزلخوان را بباید وقت خواندن از غزل
نعت از زلف سیاه و وصف از چشم کحیل.
فرخی.
پری کی بود رودساز و غزلخوان
کمندافکن و اسب تاز وکمان ور.
فرخی.
زهره غزلخوان آمده در زیرو دستان آمده
چون زیر دستان آمده بر شه ثریا ریخته.
خاقانی.
شعر نظامی شکرافشان شده
ورد غزالان غزلخوان شده.
نظامی.
که نه تنها منم ربوده عشق
هر گلی بلبلی غزلخوان داشت.
سعدی.
زبور عشق نوازی نه کار هر مرغی است
بیا و نوگل این بلبل غزلخوان باش.
حافظ.
زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست
پیرهن چاک و غزلخوان و صراحی در دست.
حافظ.
شوخ و میخواره و شبگرد و غزلخوان شده ای
چشم بد دور که سرفتنه خوبان شده ای.
صائب.

فرهنگ فارسی

( صفت ) ۱ - آنکه غزل خواند ۲ - آنکه سرود خواند مطرب .

فرهنگ عمید

۱. کسی که غزل بخواند، غزل خواننده، غزل سُرا.
۲. (اسم، صفت ) [مجاز] مطرب، آوازه خوان: من غزل گوی تواَم تا تو غزل خوان منی / ای غزل گوی غزل خوان غزل خواه ببال (فرخی: ۲۱۳ ).
۳. (قید ) در حال غزل خواندن: نذر کردم گر از این غم به در آیم روزی / تا در میکده شادان و غزل خوان بروم (حافظ: ۷۱۸ ).

مترادف ها

songster (اسم)
اواز خوان، نغمه سرا، غزل خوان

پیشنهاد کاربران

بپرس