غزاوله

واژه فارسی تاجیکی، سمرقندی ( ازبک ) : غُزاوْلَه - پینه، آبله سخت. مثال در گویش: از بسیار گشتن ( راه رفتن ) پایهایم غزاوله کرده است. این واژه در اصل غوزه آبله است، یعنی آبله ای ( پینه ای ) که مثال و شبیه غوزه سخت است.