که تو هم عیب دار و عیبناکی
خدا را شد سزا از عیب پاکی.
ناصرخسرو.
عیب نمایی مکن آیینه وارتا نشوی از نفسی عیب دار.
نظامی.
عیب دار
/~eybdAr/
برابر پارسی: بد، کاستی دار، دارای کمبود، آکمند
معنی انگلیسی:
لغت نامه دهخدا
که تو هم عیب دار و عیبناکی
خدا را شد سزا از عیب پاکی.
تا نشوی از نفسی عیب دار.
فرهنگ فارسی
فرهنگ عمید
پیشنهاد کاربران
عیب دار. [ ع َ / ع ِ ] ( نف مرکب ) عیب دارنده. معیوب و دارای عیب. ( ناظم الاطباء ) :
که تو هم عیب دار و عیبناکی
خدا را شد سزا از عیب پاکی.
ناصرخسرو.
عیب نمایی مکن آیینه وار
تا نشوی از نفسی عیب دار.
نظامی.
منبع. لغت نامه دهخدا
که تو هم عیب دار و عیبناکی
خدا را شد سزا از عیب پاکی.
ناصرخسرو.
عیب نمایی مکن آیینه وار
تا نشوی از نفسی عیب دار.
نظامی.
منبع. لغت نامه دهخدا