عیادت

حیاط ؛
در روند جریان ایجاد کلمات در آبراه سیال مفاهیم معنا بخش از طریق ترکیب و متارکه حروف و قانون و قواعد ایجاد کلمات در پهنه ی واژگان و دریای لغات دو کلمه ی حیات و حیاط با یک آوا و با دو نگارگری قابل مشاهده است.
اگر مسیر ایجاد این دو کلمه را بررسی کنیم دو مفهوم در ساختمان این دو کلمه قابل مشاهده می شود.
کلمه ی حیات که منشعب از کلمه ی حی با اصطلاح رایج ( حی و حاضر ) مفهوم حضور یافتن را می توانیم درک کنیم.
در قانون حکمت نگارگری حروف در زبان فارسی، حرف ح که به صورت موج دریا نقاشی و طراحی شده است از جهت رویت یافتن و به دید آمدن و ظاهر شدن و به ظهور رسیدن در ایجاد مفاهیم کلمات می باشد.
در صورتی که اگر این حرف به صورت ( ه ) در این کلمه صورتگری می شد مفهوم بُعد باطنی یک حقیقت و نهفته بودن و پنهان بودن یک معنا را در درون کلمات به ما اشاره می کرد.
مثل دو کلمه ی بحر و بهر که دو مفهوم سطح و عمق را در کلمه ی موازی دریا از جهت قابل بهره برداری بودن این کلمه به ما می رساند.
حرف ح به لحاظ قانون آواها که محل صدور آوای این حرف از ابزارهای ایجاد کلام واقع شده در دهان از عمیق ترین نقطه ی دهان همراه با حرارت صادر می شود باعث ایجاد مفهوم انرژی و دارای حرارت بودن در مفهوم کلمات می شود بر همین مبنا بن واژه و مصدر حی در کلمه ی حیات مفهوم دارای هویت را برای ما ایجاد می کند. به طوری که تعریفِ ( دارای حرارت و هویت ) در کلمه ی هُویه لحیم کاری که یک ابزار صنعتی در زمانه ما می باشد مفهوم حرارت در این ابزار صنعتی قابل مشاهده است.
و اما کلمه ی حیاط که ریشه و مصدر این کلیدواژه دو حرف ( ح ط ) می باشد منشعب از کلمه ی محوطه و محیط به معنی دارای حد و حدود و دارای محدوده می باشد.
دو حرف ( ط د ) به دلیل محل مشترک صدور آوا از ابزارهای ایجاد کلام واقع شده در دهان در قانون قلب ها و منقلب شدن حروف به سمت حروف دیگر، قابل تبدیل به همدیگر می باشند و باعث قابل مشاهده شدن کلماتی مثل حد و حدود و محدوده در تعریف مفهوم کلماتی مثل حیاط و محوطه و محیط و احتیاط در ابعاد کاربردی مختلف می شود.
به گونه ای که کلمه ای مثل احتیاط باعث ایجاد تعریف حد و اندازه نگه داشتن در عملکردها می شود.
در ادامه ی این مطلب کلمه ی مشابهی که با کلمه ی محتاط به معنی اندازه نگهدار دارای یک آوای تقریباً مشابهی می باشد کلمه ی معتاد مرتبط با کلمه ی عادت قابل مشاهده می شود.
کلمه ی معتاد که به معنی عادت های رفتاری در مدل عملکرد انسان ها در زمینه های مختلف می باشد از جهت پر تعداد بودن یک عمل منشعب از کلمه ی عدد دارای معنا و مفهوم می باشد.
به طوریکه کلمه ی عید و عیادت و عایدات در اعیاد ما نیز از جهت مُعَدَّد بودن و عُوْد نمودن و عاید شدن یک لحظه ی خاص و عادی شدن این پدیده در واقعیت زندگی دارای مفهوم می باشد.
کلمه ی دیگری که در این مسیر با ریشه عدد برای ما قابل مشاهده می شود کلمه ی عدم و اعدام به معنی از عُوْد و عدد افتادن می باشد.

از معانی دیگر عائد، عایدی است آن چه از وجوه نقد به شخص برگردد ( درآمد و سود ) یا به عبارتی عاید هم نفعیست که به علت کار عادی روزانه به شخص بر می گردد و تکرار می شود.
کلمات هم خانواده:
عودت به معنای پس دادن یا پس فرستادن است.
مُعید به معنای اعاده کننده و برگرداننده است ( المُبْدِئُ المُعِیدُ؛ از صفات خدای بزرگ است زیرا او خلق را می آفریند و زنده می کند و سپس آنان را می میراند و آنگاه به قیامت بازمی گرداند. )
عید به معنای جشن، اصل این کلمه هم از عود بوده و در اصل به معنا بازگشت است. واو عین الفعل قلب ( یا تبدیل ) به یاء شده و دلیل نامگذاری آن به این دلیل است که چون هر سال این مراسم تکرار می شود و به نحوی برمی گردد.
عادی� به معنای امری که تکرار می شود و باز می گردد.
معاد به معنای سرای بازگشت یا محل بازگشت برای حساب و کتاب.
معتاد به شخصی گفته می شود که به کار و عمل قبلی خود بر می گردد.
عادة یا عادت به اخلاق یا رفتار تکراری و همیشگی یک فرد که آن را تکرار می کند گفته می شود.
اما موارد زیر ربطی به موارد فوق ندارند: ( ریشه ی متفاوت آنها آمده است )
مائدة به معنای سفره از ریشه ی ( م ی د ) است.
تعدی به معنای تجاوز کردن از ریشه ی ( ع د و ) است.
استعداد به معنای آماده گشتن از ریشه ی ( ع د د ) است.