عویل

لغت نامه دهخدا

عویل.[ ع َ ] ( ع اِمص ) بلندآوازی در گریه و فریاد. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). عَول. عولة. رجوع به عول و عولة شود :
راست پنداری همی بینم که بازآئی ز مصر
درفکنده در سرای ملحدان ویل و عویل.
فرخی.
نوحه کنان و موی کنان به زفیر و عویل و ناله می گفتند. ( جهانگشای جوینی ).

فرهنگ فارسی

فریاد، بلند آوا ی درگریه وناله
۱ - ( مصدر ) بلند کردن آواز به گریه و ناله . ۲ - ( اسم ) بلند و آوازی در گریه و ناله .

فرهنگ معین

(عَ وِ ) [ ع . ] ۱ - (مص ل . ) صدا بلند کردن در گریه و زاری . ۲ - (اِمص . ) شیون و زاری .

فرهنگ عمید

۱. فریاد.
۲. بلندآوازی در گریه و ناله.

دانشنامه اسلامی

[ویکی فقه] عَویل به معنای بلند کردن صدا به گریه را گویند.
۱. ↑ مجمع البحرین، واژه «عول».
منبع
فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت علیهم السلام، زیر نظر آیت الله محمود هاشمی شاهرودی، ج۵، ص۵۱۰، برگرفته از مقالهعویل.
...

پیشنهاد کاربران

بلند زاری کردن،
زوزه کشیدن
شیون نمودن
ناله و فغان کردن
کورکورانه تو در بانگ عویل
هر که را یابی همی گردی دخیل
✏ ملا احمد نراقی