به مهاجمان اسکاندیناوی عادت اسفناک دیگری را هم نسبت می دهند: اجرای مراسمِ �عقاب خونین� روی قربانیان زنده. در این تشریفات، دنده ها را می شکافتند و از ستون فقرات جدا می کردند و سپس آن را می کشیدند. ریه ها را بیرون می کشیدند و طوری قرار می دادند که شبیه بال شود. برخی بر این باروند که دلیل این کار این بود که بدن بتواند به اودین پرواز کند؛ خدای اصلی در اسطوره شناسی اسکاندیناوی. از آنجا که نخستین بار در یک شعر اسکالدی به این مراسم اشاره شده است، شاید این افسانه نیز نمونه ی دیگری از سوءبرداشت مترجمان باشد.
... [مشاهده متن کامل]
روبرتا فرانک از دانشگاه یِیل صحت این مراسم را زیر سوال برد و باور داشت این افسانه احتمالاً نشات گرفته از نویسندگان اسکاندیناوی - مسیحی اولیه ای است که در جستجویِ لکه دار کردن نام اجداد خدانشناس خود بودند. او در این باره نوشته است: �مراسم عقاب خونین از متنی به متن دیگر فرق دارد و هر قرنی که گذشته این داستان ترسناک تر و طولانی تر شده. �
خیراً، دانشمندان دانشگاه ایسلند و کییل این موضوع را تحلیل کرده اند که آیا اجرای مراسم عقاب خونین روی قربانی زنده شدنی است! آن ها در مقاله ای که مجله ی �اسپکولوم: مجله ی مطالعات باستانی� منتشر شد نتیجه گرفتند بااینکه به لحاظ آناتومی انجام این مراسم با ابزارِ در دسترسِ آن زمان میسر بود، قربانی از شدت خونریزی یا خفگی در مراحل اولیه ی شکنجه جان می باخت و انجام کامل مراسم عقاب خونین فقط روی جنازه ممکن بود. تا زمانی که باستان شناسان جنازه ای را پیدا نکنند که حاوی شواهد روشنی از وقوع این شکنجه باشد، ما به طور قطع نمی توانیم صحت آن را تایید کنیم.
... [مشاهده متن کامل]
روبرتا فرانک از دانشگاه یِیل صحت این مراسم را زیر سوال برد و باور داشت این افسانه احتمالاً نشات گرفته از نویسندگان اسکاندیناوی - مسیحی اولیه ای است که در جستجویِ لکه دار کردن نام اجداد خدانشناس خود بودند. او در این باره نوشته است: �مراسم عقاب خونین از متنی به متن دیگر فرق دارد و هر قرنی که گذشته این داستان ترسناک تر و طولانی تر شده. �
خیراً، دانشمندان دانشگاه ایسلند و کییل این موضوع را تحلیل کرده اند که آیا اجرای مراسم عقاب خونین روی قربانی زنده شدنی است! آن ها در مقاله ای که مجله ی �اسپکولوم: مجله ی مطالعات باستانی� منتشر شد نتیجه گرفتند بااینکه به لحاظ آناتومی انجام این مراسم با ابزارِ در دسترسِ آن زمان میسر بود، قربانی از شدت خونریزی یا خفگی در مراحل اولیه ی شکنجه جان می باخت و انجام کامل مراسم عقاب خونین فقط روی جنازه ممکن بود. تا زمانی که باستان شناسان جنازه ای را پیدا نکنند که حاوی شواهد روشنی از وقوع این شکنجه باشد، ما به طور قطع نمی توانیم صحت آن را تایید کنیم.