عصمت دولتشاهی

چه کردی تو ای آسمان ستمگر؟
که یکدم نیاسانی از کین مرادان؟
نداری جز از ظلم مایه بد که
نداری جز از کینه توشه در انبان
نخواهی که ماهی به تابد به چرخی
نخواهی که مهری فروزد به ایوان
بسی حسرت از تو به دلهای خسته
بسی غم ز تو بر دل ناتوانان
بود جاودان جانت چون من به مویه
روانت چو من باد دائم در افغان
از انسجام کلام و استحکام ابیات این قطعه بخوبی قدرت و پختگی طبع گوینده آشکار است و پیداست که قصیده سرائی توانا و شاعری پر مایه است.