عشق به نوشتن

و از نوک انگشتان جاری می شود و سپس با رنگ های نامرئی می درخشد و فراتر از اینجا و اکنون را در حقیقت جلوه گر می نماید. کلمات قدرت زیادی دارند؛ آنها همانند آن صداهای باستانی هستند، که حتی در آیات الهی، همیشه جهان را به جنبش در می آوردند. هنر نوشتن، از رویاها الهام می گیرد، اما احساس مالیخولیا، از نفس عمیق و از روح، سرچشمه می گیرد. بگذارید این را بیشتر توضیح دهم: وقتی به اینجا و اکنون خود را می سپاریم، حقیقتی برای ما آشکار می شود. اما احساس مالیخولیا به دنبال آن نیست و سپس این آینه ای از قلب و صداقت ما می باشد، که اغلب ناشناخته می ماند و سپس به خود و عقیده خود وا می گذارد، زیرا ما همیشه به بیرون از خود نگاه می کنیم و از درون خود غافل هستیم. این احساس مالیخولیا، که در درون ما نهفته است، اغلب نمی داند، کدام داستان را می خواهد در ادامه روایت کند. با این حال، هنگامی که تصمیمی گرفته می شود، ذهن نفس می کشد و زندگی ابدی شروع به داستان سرایی می کند. انرژی به شکل دیگری تغییر می یابد؛ پس اجداد ما با میراث، دعاها و راه هایشان، در درون صوت و روح ما زنده اند. در حالت نوشتن و احساس مالیخولیا به ارواحی، که در زمان پیش از ما زندگی می کردند، سپرده می شویم. الگوها عمیقاً ریشه دار از آن ارواح هستند، وقتی به آنها فکر می کنیم، ما را هدایت می کنند و به ما آرامش و راهنمایی می دهند. سپس، همانطور که دست یاری خداوند عز و جل و پیامبران ایشان را نیز می پذیریم، روح تسکین می یابد و شروع به نوشتن را می کند و سپس آرزوهایمان را در احساس مالیخولیا رها می کنیم و آنها را به امید و قدرت و هدایت الهی می سپاریم، که همه چیز را به خیر تبدیل می کند و ما در عین حال نوشتن، تسلیم می شویم. نوشتن، به خودی خود یک قدرت است، زیرا کلماتی را که می نویسیم، به عنوان یک میراث، از افکار ما در ابدیت باقی خواهد گذاشت. تز من این است که نوشتن - هر عبارتی که در دسترس ماست - جایگاه خود را در زندگی پس از مرگ دارد. همانطور که عیسی مسیح، علیه السلام، زمانی گفتند: جایی که از خدا یاد نمی شود، هیچ ارتباط واقعی نیز برقرار نگشته است. اما با هدایت خداوند عز و جل، کلمات ما دوام می آورند و آنها را فراتر از اینجا و اکنون و حتی به ابدیت می کشانیم، پس بیایید همیشه نام خداوند متعال را در درون نوشته هایمان قرار دهیم - در این رابطه…