عشرت سرای

لغت نامه دهخدا

عشرت سرای. [ ع ِ رَ س َ ] ( اِ مرکب ) عشرت سرا. عشرتخانه. عشرتگاه. محل عشرت و کامرانی :
بس شخص بینوا که ورا از علوّ قدر
عشرت سرای جنت اعلی مکان شود.

سعدی.

و رجوع به عشرت شود.

عشرت سرا عشرتخانه

عشرت خانه
محل عیش و شادی
محل خوشگذرانی
در آن عشرت سرا مأوا نمودند
به بزم شادمانی جا نمودند
✏ وحشی بافقی