عروس سیاه پوش

مانند فیلم �پری دریایی می سی سی پی� که یک سال بعد از �عروس سیاه پوش� ساخته شد، این فیلم بر اساس رمانی جنایی ساخته شده. نویسنده ی این رمان کورنل وولریچ است. �عروس سیاه پوش� به نظر یکی از عامه پسندترین آثار تروفو محسوب می شود. یک داستان جنایی با محوریت انتقام که بسیاری، آن را الهام بخش �کیل را بکش� تارانتینو می دانندنش. گرچه خود تارانتینو این ادعا را رد کرده و گفته تا پیش از ساخت فیلمش، هرگز �عروس سیاه پوش� را ندیده بوده. فیلم بدون شک تلاش می کند در جهان فیلم سازی ژانری گام بردارد. اما چون تروفوست که این گام را بر می دارد، نتیجه چیزی عجیب و غریب و غیروفادار به ژانر می شود. گرچه این چیز عجیب و غریبی که از آن دم می زنیم لزوماً موفق عمل نکرده، اما قابل تأمل و چشم گیر است. فیلم با بیوه ی غمگین و سیاه پوشی شروع می شود که تلاش می کند خود را بکشد. نقش این بیوه را ژان مورویی بازی می کند که حالا بعد از گذشت چند سال از تولید �ژول و جیم� دوباره با تروفو همکاری می کند. تلاش کاراکتر برای خودکشی ناکام می ماند و مادرش او را از این کار منصرف می کند. او هم در عوض تصمیم می گیرد که غم و اندوهش را علیه ۵ مردی که همسرش را در روز عروسی کشته اند، به کار گیرد. همه چیز می توانست خیلی کلیشه ای و مطابق انتظار پیش برود، اما تروفو پای یک مسئله ی اخلاقی را هم به میان می کشد؛ آن پنج مرد، از قصد آقای جولی را نکشته بودند. آن ها مشغول ور رفتن با یک تفنگ پرشده بوده اند که اتفاقی گلوله ای از آن شلیک می شود و به آقای جولی می خورد. همین ماجرا، اعمال مونرو را از یک انتقام جویی معمولی فراتر می برند و باعث می شود صحنه هایی مثل صحنه ی کشتن مرد خانواده ی لونزدیل که در حال جان دادن در زیرپله رها می شود، بسیار وحشتناک و ناراحت کننده شوند. همچنین نوعی استعاره ی ظریف هم در فیلم وجود دارد. هر یک از مردانی که شخصیت اصلی با آن ها درگیر است، نشان دهنده ی نوعی از سرکوبی ست که مردان می توانند زنان را با آن تحقیر کنند یا مورد آزار قرار دهند. گرچه تروفو همیشه متأثر از هیچکاک بوده و در �پوست لطیف� مشخصاً در آن راستا تلاش هایی کرده، اما اینجا و در �عروس سیاه پوش� به نهایت تاثیرپذیری از اسطوره اش، هیچکاک رسیده. اما تروفو در اوج تاثیرپذیری، همچنان هم تفاوت هایی با هیچکاک دارد. برای مثال اون حاضر به ایجاد تعلیق های خاص هیچکاکی نمی شود. �عروس سیاه پوش� اولین فیلم رنگی تروفو بود و او بر سر همین موضوع با فیلم بردار قدیمی اش یعنی رائول کوتار به مشکل بر خورده بود. منتقدان فرانسوی هم چندان رضایتی از اثر نداشتند و همین ماجراها، تروفو را هم تا حدی قانع کرده بود که فیلمش در بهترین حالت یک تلاش ناموفق است. ما هم می توانیم به این نتیجه برسیم که �عروس سیاه پوش� نسبت به بقیه ی آثار تروفو تا حدی دورریختنی تر و قابل اغماض است، اما با همه ی این تفاصیل همچنان می توانیم ویژگی هایی فراتر از یک فیلم انتقام جویی معمولی در آن پیدا کنیم.