عاهره

لغت نامه دهخدا

( عاهرة ) عاهرة. [ هَِ رَ ] ( ع ص ) زن زانیة. زنی که شبانه مردی نزد وی آید جهت زنا. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ).

فلیس للنساء العاهرات قلوب یحببن بها
منفلوطی، صفوة المولفات الکاملة العبرات الفضیلة، ص٩١

و اصبحت تتبذل فی العیش مع امراة عاهرة
منفلوطی، صفوة المولفات الکاملة العبرات الفضیلة، ص٩٠