طریحه

لغت نامه دهخدا

( طریحة ) طریحة. [ طَ ح َ ] ( ع ص ) گوشت بر آتش افکنده. ( نسخه ای خطی از مهذب الاسماء متعلق به کتابخانه مؤلف ). در یک نسخه دیگر خطی از مهذب الاسماء ( نیز متعلق به کتابخانه مؤلف ) این لفظ را طرائحة ضبط کرده ، با همان معنی بالا. «طریحة، گوشت بریان به آتش است که به فارسی کباب آتشی نامند». ( فهرست مخزن الادویة ). ظاهراً این لفظ بدین معنی مولد باشد.

پیشنهاد کاربران

مونث طریح بمعنی افتاده و نقش بر زمین شده
فلم یجد . . . . غیر الجثة الطریحة
و غیر جسد چیزی ندیده. . .
یومیات نائب فب الاریاف، توفیق الحکیم ص۹