صیق. ( ع اِ ) غبار بالا رفته یا عام است ، یا کثرت و کثافت و سطبری و بلندی غبار است. ( منتهی الارب ). گرد اندر هوا. ( مهذب الاسماء ). || باد و اصل این کلمه ( زیق ) و نبطی است. و لیث گوید غباری است که در هوا بالا رفته. ( المعرب جوالیقی ص 11 ). || بانگ و فریاد. || خوی. || بوی بد ستوران. || پیه سرخ داخل خرمابن. || گنجشک. ج ، صیقان. ( منتهی الارب ). صیق. [ ی َ ] ( ع اِ ) ج ِ صیق. رجوع به صیق شود. صیق. ( اِخ ) بطنی است از عرب. ( منتهی الارب ).
