صمدیت. [ ص َ م َ دی ی َ ] ( ع مص جعلی ، اِمص ) بزرگی و بی نیازی و پاک شدن از عادات حیوانی. ( غیاث اللغات ). || خدائی. الوهیت : توفیق اتمام آن از حضرت صمدیت خواهم. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 89 ). ملک صمدیت را چه سود و زیان دارد گر حافظ قرآنی ور عابد اصنامی.
سعدی.
- تجلی صمدیت ؛ حالی از حالات صوفیه که در آنجا احتیاج با کل از سالک برمی خیزد. ( نفحات الانس ).
فرهنگ فارسی
خدائی
فرهنگ عمید
۱. بزرگی و بی نیازی. ۲. [مجاز] الوهیت، خدایی.
پیشنهاد کاربران
"امّا غرض من آن است که تاریخ پایه یی بنویسم و بنائی بزرگ افراشته گردانم، چنانکه ذکر آن تا آخر روزگار باقی ماند. و توفیق اتمام آن از حضرت صمدیّت خواهم و الله ولیّ التّوفیق . " تاریخ بیهقی، مجلّد ششم