شیدسپ

شیدَسپ
(یا: شیداسپ؛ شهرسپ؛ به معنی دارندۀ اسب درخشان) در شاهنامۀ فردوسی دو تن بدین نام خوانده شده اند؛ ۱. پسر گشتاسپ، که پس از کشته شدن اَردَشیر و هُرمُز برادرش، در نبرد با تورانیان در روزگار اَرجاسب، به میدان نبرد رفت و کَهرَم پهلوان تورانی را به ضرب نیزۀ خود بر زمین انداخت و سرش را برید و سپس خود کشته شد. ثَعالِبی می نویسد شیدَسپ، پس از کشته شدن برادرش رام اَردَشیر، به میدان رفت و پیش از کشته شدن، بیست تن از تورانیان را کشت؛ ۲. در برخی از نسخه های شاهنامۀ فردوسی، وزیر طَهمورِث و خردمندی پاک و پرهیزکار بود و شاه را از ناشایست ها بازمی داشت. مَجمَلُ التَواریخ نام او را اَروَنداسف آورده است.