شوشه

همانطور که فارسی میانه تورفانی هم داریم که مربوط به ایغورستان چینه، روشنه که زبان فارسی میانه بومی اون سرزمین نبوده ولی به خاطر آیین مانی نقش زبان دین رو در اونجا داشته و البته گونه خاص خود و خط ویژه خود ( خط مانوی رو ) هم داشته
شما اراذل پانکرد شبه علم زده تا دیروز به گفته خودتان با "باستانگرایی پارسی" ستیز میکردید حالا مدعی هخامنشی و ساسانی شدید!؟ خیلی پررویی به خدا!
د اخه لعنتی مگه نمیگی ساسانی کورد شبانکاره بود؟ حالا چی شده میگی زبان ساسانی ساختگیه؟!
ساسانی به زبان خودش میگفته پارسیگ نه کوردیگ، پهلوی هم اصطلاحی برای اشاره به زبان ناحیه پارت که همان خراسان امروزی باشه، است. البته خراسان بعدها به گهواره رویش و بالش فارسی نو هم تبدیل شد.
حتی اگر اصل ساسانی به کردان هم برسه در اینکه فارسی امروزی زاده فارسی میانه یا پارسیگ ساسانی است هیچ شکی نیست، مضخرفات شما را حتی دانشگاه های اقلیم کردستان هم گردن نمی گیرند.
حالا بشمر ببین چندتا وام واژه عربی میبینی بدبخت متوهم
چه خوشت بیاد چه خوشت نیاد زبان تو ایرانی تباره، چه خوشت بیاد چه خوشت نیاد با لر ۸۰درصد مانستگی ژنی و با فارس ۷۰درصد و با آذربایجانی هم باز بیش از ۷۰درصد هماهنگی داری حالا تا صبح بنویس لر همون لوریه آذربایجانی هم مغوله.

ضمنا خود فارسی، الان 66 درصد لغاتش از عربی تشکیل شده.

وآژه شمشیر نیز که در پهلوی به گونه شوشیر و شفشیر امده به گونه ای از تیغ میگفتند وگرنه در پارسی باستانی شمشیر را توره میگفتند که با تبر از ریشه اند شوشه شمشه گلفهشنگ و دنگداله و قندیل به اب افسرده اویزان میگویند یخ اویزان و هر افسرده اویزان و بلند

شوشهای ز کال مشگین رنگ
گرد آتش چو گرد آینه زنگ
( هفت پیکر نظامی، تصحیح دکتر ثروتیان، ۱۳۸۷ ، ص 493 )

تشکیل رأس منشور را می دهند و در طرف دیگر قاعدهٔ منشور را می سازند. منشور از اصطلاحات معروف هندسه است. نیز نک منشور.