شعر مدحی

دانشنامه اسلامی

[ویکی فقه] شعر مدحی، به معنای شعرِ متضمّن مدح و ستایش است.
شعر از نظر قالب و محتوا انواع و اقسام مختلفی دارد، از جمله اقسام شعر به لحاظ محتوا، شعر مدحی است. مدح در لغت به معنای ستایش است. و شعر مدحی یا همان مدیحه، شعر ستایش آمیزی است که موضوع آن می تواند شخص، گروه، بانیان حکومت و یا حتی یکی از حالات و خلقیات نفسانی انسان باشد. شعر مدحی، مانند:«رَفَعتَ فما زِلتَ السحاب تفوقه • فما لَکَ الّا مَقعَد الشمس مقعدٌ: بالا رفته ای به گونه ای که بر ابرها برآمده ای و تورا جز جایگاه خورشید، جایگاهی نیست.»
مستندات مقاله
در تنظیم این مقاله از منبع ذیل استفاده شده است: • گرامی، محمدعلی، منطق مقارن.

پیشنهاد کاربران

به نامِ پاسدارانِ زبان و فرهنگِ فارسی
این چکامه را خود سروده ام به پاسِ بزرگان و چکامه گویانِ زبان فارسی؛
آنان که با اندیشه، واژه و جانِ خویش، چراغِ فرهنگِ ایران را فروزان نگاه داشتند.
باشد که یاد و نامشان همواره در دل ها و در زبان ها زنده بماند.
...
[مشاهده متن کامل]

- - -
درود بر فردوسیِ فرّخ نهاد
که فرهنگِ ایران زِ او شد استوار
درود بر مولانای شوریده جان
که عشق آفرید از دلِ آسمان
به سعدی، که آیینِ انسان سرود
به حافظ، که از جامِ معنا فزود
به خیّامِ ژرف اندیشِ روزگار
به نظامی، سراینده شهریار
به عطار، سنایی، رودکی، شهریار
چراغانِ جان، اخترانِ دیار
چکامه اگر در زبان زنده است
ز آوایِ این جاودانان زنده است
فرهنگِ پارسی به نامِ آنان شکفت
ز گفتارشان، جانِ ایران نهفت
نه تنها سخن، بلکه جان و روان
به ایران سپردند آن خسروان