شعر ستایش کردن

- - -
درود بر فردوسیِ فرّخ نهاد
که فرهنگِ ایران زِ او شد استوار
درود بر مولانای شوریده جان
که عشق آفرید از دلِ آسمان
به سعدی، که آیینِ انسان سرود
به حافظ، که از جامِ معنا فزود
به خیّامِ ژرف اندیشِ روزگار
به نظامی، سراینده شهریار
به عطار، سنایی، رودکی، شهریار
چراغانِ جان، اخترانِ دیار
چکامه اگر در زبان زنده است
ز آوایِ این جاودانان زنده است
فرهنگِ پارسی به نامِ آنان شکفت
ز گفتارشان، جانِ ایران نهفت
نه تنها سخن، بلکه جان و روان
به ایران سپردند آن خسروان