شاه ملک

مرا در دیست در دل بیقرار از هجر یارخود
چه گویم پیش بی دردان ز درد بیقرار خود
بدرد دل چنان گریم که خون گردد دل خارا
چو یاد آرم من سرگشته از یار و دیار خود
از آن پیوسته در عالم چنین سرگشته میگردم
که میبینم چو زلف خود پریشان روزگار خود
گلی از باغ وصل او نچیدم بر مراد خود
چو غنچه گرچه خون دیدم دل امیدوار خود
ز استغنا ندارد گوش یکبار آن جفا پیشه
اگر در پیش او صدبار گویم حال زار خود
بکار خویش حیرانم که از عشق بتان هرگز
سرو سامان نمی بینم من مسکین بکار خود
از این سوزی که من دارم ز عشق او پس از مردن
بخواهم سوخت آخر اى ملک لوح مزار خود
تذکره عرفات که پیش از پایان نیمه اول قرن ۱۱ هجری نوشته شده نیز متذکر است سیده بیگم نامش شاه ملک است.