شاه طهماسب اول

عمیق مورخین یهودی از شاه طهماسب باشد و درست مانند داوری ایشان درباره فیروز شریر ( فیروز ساسانی ) است. شاید بدلیل همین نفرت باشد که برخی مورخین تصویری به غایت منفی از شاه طهماسب بدست میدهند و او را مردی ترسو و تنبل و تن پرور توصیف میکنند. برخلاف اینگونه ادعاها، طهماسب مدیری توانا و باکفایت بود و به نوشته قاضی احمد حسینی قمی در خلاصه التواریخ: پادشاهی قاهر و در ملکداری و لشکر کشی ماهر بود، عدلی تمام و سیاستی مالاکلام داشت. . . رعایا در عهد او در مهد آسایش غنودند و طرق و شوارع به اندازه ای امن و ایمن بود که مردمان بی رفیق و تجار و کاروان بی مستحفظ در اطراف مملکت بی دغدغه خاطر به سلامتی تردد مینمودند. مورخین دربار اکبرشاه گورکانی نیز ایران دوران شاه طهماسب را در اوج رفاه و آبادی یافته و مینویسند: و اسباب سلطنت و خزاین و دفاین او به حدی رسید که بعد از اسلام هیچ کس از سلاطین ایران را میسر نشده بود. و ایران در وقت او به کمال معموری رسید/ تاریخ الفی