شاعران فارسی سرا

دانشنامه اسلامی

[ویکی نور] شاعران فارسی سرا، اثر سید احمد حسینی اشکوری، کتابی است پیرامون شرح حال شاعران فارسی سرا که به زبان فارسی و مقدمه آن در سال 1384ش، نوشته شده است.
انگیزه اصلی نویسنده از نگارش این اثر، معرفی شاعران و اعلامی است که گهگاه کلامی به مصداق «إن من الشعر لحکمة» سروده اند و در تذکره ها نام و نشانی ندارند و احوال آنان در منابع شعری نیامده است؛ گمنامانی که سال های سال است به دست فراموشی سپرده شده اند و اگر تلاش های محققینی چون معظم له نبود شاید نام و خاطره آنها کلا به دست فراموشی سپرده می شد و برای همیشه از یادها محو می گردید و این درهای معانی در اعماق تیره جهل مدفون می گشت که این امر به اهمیت کتاب نیز اشاره دارد .
کتاب با دو مقدمه از نویسنده و سید ناصر میبدی آغاز و اسامی افراد به ترتیب حروف الفبا آمده است.
بیشتر مطالب این گنجینه نفیس را نویسنده از لابه لای اوراق پراکنده نسخ خطی و کاوش های متفرقه به دست آورده و خود در این باره می نویسد: «این کمترین، به پیروی از روشی که دارم و معتقدم باید از فرصت های زودگذر استفاده کرد، گهگاه که به چنین معلوماتی دست می یافتم در برگ هایی ثبت و ضبط می کردم. از این نوشته های بی سروته، تذکره حاضر به دست آمده که شرح حال جمعی از نادره های علمی ادبی است» .
در این اثر برای شناخت اینکه شاعر دارای عنوانی در تذکره ها می باشد یا از وی یاد نشده است، به کتاب های «فرهنگ سخنوران» دکتر عبدالرسول خیام پور و «سخنوران نامی معاصر ایران» سید محمدباقر برقعی و «تذکره شعرای اصفهان» سید مصلح الدین مهدوی، مراجعه شده و گاهی از کتاب های دیگر بهره برده شده است .

پیشنهاد کاربران

به نامِ پاسدارانِ زبان و فرهنگِ فارسی
این چکامه را خود سروده ام به پاسِ بزرگان و چکامه گویانِ زبان فارسی؛
آنان که با اندیشه، واژه و جانِ خویش، چراغِ فرهنگِ ایران را فروزان نگاه داشتند.
باشد که یاد و نامشان همواره در دل ها و در زبان ها زنده بماند.
...
[مشاهده متن کامل]

- - -
درود بر فردوسیِ فرّخ نهاد
که فرهنگِ ایران زِ او شد استوار
درود بر مولانای شوریده جان
که عشق آفرید از دلِ آسمان
به سعدی، که آیینِ انسان سرود
به حافظ، که از جامِ معنا فزود
به خیّامِ ژرف اندیشِ روزگار
به نظامی، سراینده شهریار
به عطار، سنایی، رودکی، شهریار
چراغانِ جان، اخترانِ دیار
چکامه اگر در زبان زنده است
ز آوایِ این جاودانان زنده است
فرهنگِ پارسی به نامِ آنان شکفت
ز گفتارشان، جانِ ایران نهفت
نه تنها سخن، بلکه جان و روان
به ایران سپردند آن خسروان