ابو شکور بلخی: ادیب و شاعر آغاز دوران سامانیان بوده که ظاهرا در نیمه اول قرن چهارم وفات یافته، معروف ترین بیت وی:
تا بدانجا رسید دانش من
که بدانم همی که نادانم
همچنین
درختی که تلخش بود گوهرا
... [مشاهده متن کامل]
اگر چرب و شیرین دهی مرورا
همان میوه تلخت آرد پدید
از او چرب و شیرین نخواهی مزید
بعضی ناسخین جاعل این شعر بلخی را به شاهنامه فردوسی اینگونه الحاق نمودند:
درختی که تلخ است ویرا سرشت
گرش بر نشانی بباغ بهشت
ور از جوی خلدش بهنگام آب
ببیخ انگبین ریزی و شهد ناب
سر انجام گوهر بار آورد
همان میوه تلخ بار آورد
جاعل سواد و حافظه ضعیفی داشته و دقت نکرده که فردوسی هیچگاه از کلمه خلد در شاهنامه استفاده نکرده و این از کلمات رایج حافظ شیرازیست. البته سستی و عدم سلاست و ناهماهنگی با نظم فردوسی آشکار میکند که ناسخ خیانت کرده.
تا بدانجا رسید دانش من
که بدانم همی که نادانم
همچنین
درختی که تلخش بود گوهرا
... [مشاهده متن کامل]
اگر چرب و شیرین دهی مرورا
همان میوه تلخت آرد پدید
از او چرب و شیرین نخواهی مزید
بعضی ناسخین جاعل این شعر بلخی را به شاهنامه فردوسی اینگونه الحاق نمودند:
درختی که تلخ است ویرا سرشت
گرش بر نشانی بباغ بهشت
ور از جوی خلدش بهنگام آب
ببیخ انگبین ریزی و شهد ناب
سر انجام گوهر بار آورد
همان میوه تلخ بار آورد
جاعل سواد و حافظه ضعیفی داشته و دقت نکرده که فردوسی هیچگاه از کلمه خلد در شاهنامه استفاده نکرده و این از کلمات رایج حافظ شیرازیست. البته سستی و عدم سلاست و ناهماهنگی با نظم فردوسی آشکار میکند که ناسخ خیانت کرده.