شاحب

لغت نامه دهخدا

شاحب. [ ح ِ ] ( ع ص ) مهزول. ( اقرب الموارد ). ضعیف و لاغر. ( ناظم الاطباء ). رنگ باخته. رنگ پریده. || متغیراللون. ( ناظم الاطباء ) ( اقرب الموارد ).

شاحب. [ ح ِ ] ( اِخ ) وادیی است به عرمة. ( معجم البلدان ). رجوع به شاجب شود :
و منا ابن عمرو یوم اسفل شاحب
یزید و ألهت خیله غیراتها.

اعشی ( از معجم البلدان ).

رنگ پریده|
"فابصرت سائق السیارة مختفیا خلف جذع الشجرة شاحب الوجه و بار العینین یشاهد هذا المنظر. . . "
یومیات نائب فی الاریاف، توفیق الحکیم ص ۶۰