سکوی خاموش

می شوند، تا به ما فرصتی برای یافتن خود را و ارتباط با خداوند عز و جل بدهند. با این حال، اگر از این زمان و یا مکان ها غافل شویم، جوهره خالص آنها را اغلب نادیده گرفته ایم، حتی اگر قرار باشد به ما در دستیابی به دیدگاه های جدید خودمان کمک کنند. با ورود به این سکو و یا جایگاه های خاموش، می توانیم به زودی خود را با دعاها و افکار گرانبها پر کنیم. این فضا ساکت است، زیرا ذهن ما پر از سؤال می باشد و عقل ما باید جایی برای ظهور طبیعی پاسخ ها را برای ما ایجاد کند. از سوی دیگر، این سکو و یا جایگاه فرعی است، زیرا ذهن ما ظرفیت دارد، که مشتاق چیزهای خوب و الهی می باشد. در این جایگاه های خاموش، ما قدرت بازگشت به خود و خدای متعال را پس از یک دوران سخت پیدا می کنیم، تا ذهن ما تغذیه مجدد گردد و بتوانیم باری دگر صدای زندگی را بشنویم. من همچنین چشم دل را آری ذهن می نامم، که اراده آزاد را بوجود می آورد و تسکین می دهد. وقتی چشمان ما تار می شوند و ذهن ما مختل می گردد، مهم است که مکث کنیم و دعا فرماییم. اغلب این لحظات آرام و خاموش ما را به نقطه عطفی می رسانند، که می توانیم سپس صداهای طبیعت و محیط اطرافمان را نادیده بگیریم. باشد که خداوند با همه ما باشند، تا که بتوانیم راه درست را برای خودمان کشف کنیم - در این رابطه. . .