سپستان

• منابع ها. تاریخ ادبیات ایران، ذبیح الله صفا، خلاصه ج. اول و دوم، انتشارات ققنوس، ۱۳۷۴
• تاریخ ادبیات ایران، ذبیح الله صفا، خلاصه ج. سوم، انتشارات بدیهه، ۱۳۷۴
• حسن بیگ روملو، �احسن التواریخ� ( ۲ جلد ) ، به تصحیح�عبدالحسین نوایی، بنگاه ترجمه و نشر کتاب، ۱۳۴۹. ( مصحح در پایان جلد اول شرح مفصل و سودمندی از فهرست لغات�ترکی�و�مغولی�رایج در متون فارسی از سده هفتم به بعد را نوشته است )
• فرهنگ فارسی، محمد معین، انتشارات امیر کبیر، تهران، ۱۳۷۵
• غلط ننویسیم، ابوالحسن نجفی، مرکز نشر دانشگاهی، تهران، ۱۳۸۶
• فرهنگ کوچک زبان پهلوی، دیوید نیل مکنزی، ترجمه مهشید فخرایی، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ۱۳۷۹

سپستان گیاهی است درختی که اندام های هوایی آن پوشیده از کرک و پرزهای خشن می باشد. برگ های آن متناوب و بدون گوشوارک بوده بی کرک، بیضوی منتهی به دمبرگ بلند، گل ها دوجنسی پنج پر متشکل از ۲ برچه پیوسته با گلی قیفی مجتمع به صورت گرزن فاصله دار است. میوه آن شفت است و میانبر چسبنده دارد. میوه شفت آن به بزرگی یک گیلاس است.
میوه این گیاه به اندازه آلوی کوچکی است و در درون آن شیره ای لزج و شیرین است که کاربرد دارویی دارد و علیه سرفه سودمند است. در پزشکی سنتی از سپستان به عنوان ملین، خلط آور و نرم کننده ( به ویژه در برطرف کردن گرفتگی صدا ) استفاده می کرده اند. همچنین از شیره آن به عنوان چسب برای ساخت بادبادک به کار می رود.
سپستان همچنین باعث کاهش فشار خون شده و از لیزاب آن در صنایع قرص سازی استفاده می شود.
گونه های لیتوسپرموم آن، فعالیت هورمونی داشته و همچنین دارای ( لیتوسپرمین ) می باشند که برای رنگ کردن مواد غذایی از آن ها استفاده می کنند.
از این گیاه ترشی بسیار خوش طعمی بدست می آید.