سلفیدن

تاکید میشود، هکسره اسم ساز را نباید با هکسره مفعولی ساز اشتباه گرفت، اسم ساز روی ریشه یا بن مضارع مینشیند، ولی مفعولی ساز روی بن ماضی یا ریشه به اضافه "اید" می نشیند.
مثلا
ریشه = "نال"
اسم = "ناله"
صفت مفعولی = "نالیده"
یا
ریشه = "ریش"
اسم = "ریشه"
صفت مفعولی = "ریشیده" یا "رشته" ( مصدر: رِشتَن )
( بسیاری از فارسی زبانان سرفیدن را استفاده میکنند، برخی هم از سلفیدن، به سرفه هم سلفه میگویند. )
کاربرد این مصدر در ادب فارسی
.
سرفیدن:
ریختند از سر حمدان به تو در چندان ماست
که بسرفی ز گلوی تو زند بوی پنیر
سوزنی
.
سُلفیدن:
هم فرقی و هم زلفی مفتاحی و هم قلفی
بی رنج چه می سلفی آواز چه لرزانی
مولوی
.
در زبان فارسی این قاعده را همیشه داشته ایم، که "ریشه" یا "بن" به تنهایی یک کلمه بی معناست. و نباید همینجوری به کار رود، بلکه باید حتما یک هکسره داشته باشد که "اسم بودن" آن را برساند حداقل.
این از قاعده مندی زبان فارسی است، که البته به اشتباه آن را یاد نمی دهند.

آگاه باشد، به عنوان مثال ادای دین و قرض به گونه ای که شخص ادا کننده ی دین از این کار دل چرکین باشد